Powered by Max Banner Ads 

Tim du Plessis skryf die volgende in sy Beeld-rubriek verlede Vrydag:

SA se eie ‘Praagse Lente’
2010-06-17 22:36

Ons beleef tans die SA weergawe van ’n Praagse Lente. Die land voel nogal goed om in te wees.

Die oorspronklike Praagse Lente het in Januarie 1968 begin toe Alexander Dubcek, Tsjeggo-Slowakye se destydse nuwe leier, ’n reeks politieke hervormings ingestel het wat die verdrukkende kommunistiese juk vir sy mense verlig het.

Maar dit het die Kremlin se ystermanne rooi laat sien. In Augustus 1968 het die tenks van die Warskou-verdrag Praag binnegeknars.

Dubcek is afgesit en sy hervormings is herroep. Maar in die sewe maande tussen Januarie en Augustus het Tsjeggo-Slowakye ’n opbloei en voelgoed-tydperk beleef wat later bekend geword het as die “Praagse Lente”.

Sedertdien is die uitdrukking wêreldwye omgangstaal vir ’n kort tydperk van heuglikheid en optimisme.

SA se “Praagse Lente” het op Saterdag 29 Mei in die Orlando-stadion in Soweto aangebreek toe die Bulls in die halfeindstryd van die Super14 teen die Crusaders gespeel en gewen het.

Toe hulle en die Stormers die volgende Saterdag terug is vir die eindstryd, was die ding beseël.

Hulle het die einde ingelui van een van die mislikste, terneerdrukkendste tydperke in post-1994-SA.

’n Tyd waarin baie wit Suid-Afrikaners begin glo het die toekoms lyk soos Julius Malema.

En toe die gedrag van Eugène Terre’Blanche se volgelinge ná die moord op hom swart Suid-Afrikaners maklik onder die indruk kon bring die meeste wit mense is wedergebore AWB’s.

Die Bulls-in-Soweto en die eerste week van WB 2010 het egter aan wit en swart Suid-Afrikaners ’n beter kant van mekaar gewys.

Ons is toe nie almal soos Malema of Terre’- Blanche se aanhangers nie, het ons agtergekom.

Dit was asof ’n mens kon voel hoe die land ontspan en weer tuis raak in sy eie vel.

Ek kan net praat as ’n wit Suid-Afrikaner en daarby ’n stedeling. Maar vir my lyk dit tog of wit en swart weer vir mekaar begin glimlag het, by wyse van spreke.

Dalk is dit my serp in die kleure van die landsvlag, maar oral knoop swart mense geselsies aan, oor Bafana, oor die koue of wat ook al.

Wit Suid-Afrikaners het geesdriftig op die Bafana-wa geklim, veral die jonges.

Hopelik het die ANC-politici wat altyd so vinnig is om te verwyt en te blameer, raakgesien hoe spontaan dit gebeur het.

In ons “Praagse Lente” het die land ’n inspuiting van verdraagsaamheid gekry wat ons bitter nodig gehad het, byna soos ’n adrenalien-inspuiting in ’n gestolde hart.

Die wedergebore AWB’s het teruggekeer na die vergetelheid waar hulle verdien om te wees.

Malema het stil geword. Dalk het die ANC se tugkomitee met hom gedoen wat Delila met Simson se hare gedoen het – sy krag weggevat.

Maar dis meer as dit. In ons “Praagse Lente” is Malema se skreeubek en sy bloeddorstige krete so onvanpas soos ’n vuvuzela by ’n simfoniekonsert.

En die ontelbare faksies in die ANC-alliansie was vir ’n wyle in dieselfde kamp – Bafana Bafana s’n.

Nadat die Russiese tenks die Praagse Lente op 21 Augustus 1968 verdryf het, het ’n winter van Sowjet-oorheersing en dwingelandy vir Tsjeggo-Slowakye aangebreek.

Dit het 22 jaar geduur, tot die val van die Sowjet-ryk in 1990.

Toe is die Praagse Lente herstel.

Twee nuwe lande het uit die puin verrys – die Tsjeggiese Republiek en Slowenië – netjies op die matriks van Dubcek se belangrikste hervorming 22 jaar tevore.

Die kanse is seker daar dat ons “Praagse Lente” sal eindig wanneer WB 2010 verby is, die dag wanneer Fifa en Sepp Blatter beheer van die land teruggee aan pres. Jacob Zuma en die ANC.

Of dit kan aanhou.

Al wat nodig is, is genoeg Suid-Afrikaners wat vasbeslote is om die soort land en gemeenskap te bou wat ons kan wees, die een wat ons was in die herfs/winter van 2010.

Einde van Du Plessis se rubriek.

Hierna het ek ‘n poging aangewend om  met die man in debat te tree oor sy opvatting van die Praagse Lente in die voormalige Tsjeggo-Slowakye, maar slegs die volgende antwoord per e-pos ontvang:

Tim Du Plessis het geskryf:

Dankie, Dan. Ons stel nie belang nie.

Groete

Tim

Waarop ek die volgende antwoord teruggestuur het:

Beste Tim,

Die Zen van ‘n lakonieke antwoord, wat boekdele spreek.

Jy en jou kollegas het seker alle wysheid in pag en is dus nie oop vir debat met ons, julle “dom” lesers nie. Maar afgesien van die historiese en filosofiese vergissings in jou rubriek, wil ek jou net op ‘n feitelike vergissing ook wys. Jy skryf:

“Twee nuwe lande het uit die puin verrys – die Tsjeggiese Republiek en Slowenië – netjies op die matriks van Dubcek se belangrikste hervorming 22 jaar tevore.”

Slowakye het wel van Tsjeggo-Slowakye afgestig, maar Slowenië was deel van die ou Joego-Slawië en het op 7 Julie 1991 selfbeskikking verkry ná ‘n suksesvolle onafhanklikheidsoorlog teen die sentrale regering van Joego-Slawië wat tien dae lank geduur het, die sogenaamde Tien-daagse oorlog.

Sowel Slowenië as Slowakye se sokkerspanne is tans in die land teenwoordig. Hoewel hul vlae (wit, blou en rooi soos Rusland s’n) maklik verwar kan word, verteenwoordig dit twee heeltemal verskillende lande.

In weerwil van die feit dat Tsjeggië en Slowakye vreedsaam op 31 Desember 1992 geskei is (teen die meerderheidswil van albei streke se bevolkings in wat ‘n federasie of konfederasie wou sien), moes Slowenië natuurlik veg vir hul onafhanklikheid van die Serwies oorheerste Joego-Slawië.

As jy in ‘n volgende rubriek nog bietjie in daardie wêreld wil kuier, kan jy dalk vir ons vertel hoe die Afrikaner in die toekoms vryheid gaan vekry, hetsy deur die Slowaakse model van vreedsame afskeiding van Tsjeggië of die Sloweense model van ‘n kort, maar intense gewapende opstand teen die meerderheidsoorheerste sentrale regering in Belgrado?

Dat soveel Sentraal- en Oos-Europese lande, om van die Baltiese state nie te vergeet nie, ná 1989 vryheid en onafhanklikheid verkry het terwyl die Afrikaner die dwingelandy van sentrale beheer, etno-kulturele oorheersing, kollektiewe landbou (“grondhervorming”) en terreur (“geweldsmisdaad”) geërf het, is insgelyks ‘n raaisel wat jy dalk vir ons arme siele kan opklaar wat so sukkel om die wêreld te verstaan. Helaas, lyk dit nie asof die vrugte van die Praagse Lente of die Berlynse muur se ineenstorting ons tot dusver beskore is nie…

Of miskien is jy en jou kollegas meer Afrosentries georiënteer en skoei julle jul op die staatkunde van ons vasteland waar eenpartystate natuurlik geen vreemde verskynsel is nie en waar minderhede gereeld verdruk of selfs uitgewis word.

Maar korrekte geografie is altyd behulpsaam, want so dikwels het ek al in Beeld gelees dat kolonel Moeammar Ghadaffi die leier van Liberië is.

Groete,

Dan Roodt

Boekmerk by:

Die openingseremonie van die wêreldsokkerbeker in Johannesburg het beklemtoon dat Suid-Afrika ‘n swart land met ‘n Afrikakultuur is. Op die televisie is ‘n gebalde swartmagvuis herhaaldelik getoon om die politieke boodskap van die wêreldbeker oor te dra, naamlik swart oorheersing.

Enige sprake dat die Westerse en Afrikanerkultuur ook bygedra het om Suid-Afrika te skep, was beperk tot die onsigbare wiskundige formules wat op die ingenieurs se rekenaars en tekenborde agtergebly het wat die kalbasstadion van Soccer City moontlik gemaak het.

Pryssangers en dansers in die Afrikastyl het ‘n pantomime uitgebeeld wat die glorie van die Afrikontinent besing het, asook die ses deelnemende Afrikalande: Nigerië, Suid-Afrika, Ivoorkus, Algerië, Kameroen en Ghana.

Hugh Masekela en ander swart kunstenaars het om die beurt populêre liedjies gesing wat deur die dansers met ritmiese bewegings gevolg is. ‘n Reusekaart van Afrika en van die wêreld is ook deur die dansspan wat net hier en daar ‘n verlore blanke gesig bevat het, met stukke materiaal uitgebeeld.

Boekmerk by:

Ek sit hier in die Eurostar-sneltrein van Brussel na Londen en het nou vir die eerste keer weer tyd om oor die PRAAG-toer deur Europa te berig. Ons besoek het eintlik al my verwagtinge oortref, want ná ons vriendelike ontvangs in Swede, het ‘n mens byna oorstelp gevoel met die gasvryheid en meegevoel van die Lae Lande, sowel Nederland as Vlaandere.

Oor die eeue vandat Jan van Riebeeck in die Kaap aangekom het, het ons verhouding met die Lae Lande hoogtepunte en laagtepunte beleef. ‘n Onlangse laagtepunt was die kulturele boikot deur Nederland in die sewentiger- en tagtigjare, maar wat nie deur Vlaandere gevolg is nie.

Kort ná ons aankoms in Brussel het ek na Antwerpen vertrek vir ‘n ete aan huis van die Vlaams Belang se leier, Filip de Winter. Ek en ‘n ander groot vriend van die Afrikaners, Jared Taylor van American Renaissance, is saam deur Annick Deneve, die Vlaams Belang-leier se sekretaresse, in Brussel opgelaai en daarna na Antwerpen geneem. In die motor gesels ek en Jared land en sand oor Suid-Afrika, asook sekere raakpunte tussen ons en die Amerikaanse Suide.

Benewens die volksmoord op Afrikaners, is selfbeskikking die ander hooftema van hierdie toer. Net soos die Afrikaners met hul vele pogings tot onafhanklikheid, soos Stellaland en Goosen, asook die Boererepublieke, het die Suidelike Amerikaners telkens selfregering nagestreef, eerst teen die Britte en toe teen die Yankees, maar tydens die Amerikaanse Burgeroorlog is hulle unatuurlik finaal deur Noorde verower, net soos ons deur die Britte in 1902 verower is. Ook die ses miljoen Vlaminge, die Nederlandssprekende volk in België, is besig met hul eie demokratiese vryheidstryd om onafhanklikheid en selfbeskikking te verkry. By die partykongres van die Vlaams Belang verlede Sondag het die volgepakte saal dikwels uitgeroep: “België barst!”, met ander woorde, dat die Belgiese staat besig is om tot niet te gaan en dat Vlaandere uiteindelik volle onafhanklikheid en ‘n staat sal verkry.

‘n Mens eet heerlik in België en die dinee by De Winter is uit die boonste rakke, met ‘n gehuurde sjef wat allerlei geregte vanuit De Winter se kombuis optoewer, vyf of ses gange as ‘n mens die kaas ná die hoofgereg insluit.

Eintlik is dit ‘n fondsinsamelingsdinee en die twintigtal mense bestaan meesal uit Antwerpse sakemanne wat die Vlaams Belang finansieel ondersteun. Aan tafel praat ek Afrikaans en al die Vlaminge volg my gemaklik. Ttrouens, ‘n gewaarwording wat al hoe sterker by my inslag gevind het, is dat ons taal, Afrikaans, ‘n mens eintlik toegang tot die hele Noord-Europa gee. Die Lae Lande, natuurlik, waar ons geredelik verstaan word, maar ook Duitsland, Switserland en die Skandinawiese lande waar ons met geringe moeite daardie tale kan aanleer, danksy ons taal se ooreenkomste wat woordeskat, sintaksis en selfs uitspraak betref.

Ek dink nie die meeste Afrikaners besef in watter mate ons Afrikaanse kultuur, soos ons volksliedjies en letterkunde, eintlik deel vorm van byvoorbeeld die Vlaamse kultuur nie. Op skool leer die meeste Vlaminge ons volksliedjies en kry ook blootstelling aan die Afrikaanse poësie. Een van die dames aan my tafel verduidelik hoe sy vir ‘n vriendin ‘n mooi gedig oor moederskap moes voordra en niks gepas in Nederlands kon vind nie. Daarna het sy op ‘n gedig van Elisabeth Eybers afgekom en dit het groot byval gevind.

Die aantreklikheid van Afrikanerkultuur vir sowel die Vlaminge as die Hollanders verteenwoordig ‘n soort “sagte mag” wat ons steeds uitstraal, in weerwil van ons huidige staatloosheid en oorheersing deur die ANC se swart rassiste. Hunington het mos gepraat van “harde en sagte mag” en het Amerika se popkultuur van Hollywood, Coca-Cola, McDonald en Levi-denims as deel van die land se “sagte mag” getipeer.

Twee dae ná die dinee by De Winter, sit ek in die Schiller-kafee op die Rembrandtplein in Amsterdam en vra ‘n Nederlandse joernalis van die koerant “De Pers” die vraag aan my: “Hoe sou jy die Afrikanerkultuur beskryf?” In 2006 het ek by die American Renaissance-kongres in Washington die frase, “Beethoven in die Bosveld” gebruik en ek herhaal dit teenoor hom. Dis nie dat alle Afrikaners Beethoven op die klavier of die viool speel nie, maar daardie kombinasie van Hoog-Europese gekultiveerdheid, geletterheid en finesse met die viriele jag- en pionierskultuur, is wat die Afrikaner ‘n unieke wese op hierdie planeet maak.

Meer oor ons besoek aan Amsterdam egter later. Ná die gesprek oor Elisabeth Eybers en die voortreflikheid van die Afrikaanse poësie met die welgeklede, welvarende Vlaminge aan tafel, versoek De Winter vir my en Jared Taylor om elkeen ‘n kort toespraak iewers tussen die hoofgereg en die kaas te maak, hy in Engels, ek in Afrikaans. In my kort praatjie verwys ek na ons swaarkry onder die juk van die ANC, maar ook na ons gemeenskaplike vryheidstryd om onafhanklikheid en vryheid te verkry. Ten slotte kwoteer ek die bekende woorde van I.D. du Plessis:

“Nee, soet is die stryd vir die stryder,

Al moet hy uiteindelik verloor;

Maar die man wat sy deelname weier,

Is die man wat sy nasie vermoor.

Die Vlaminge klap warm hande vir my enkele onvoorbereide woorde. Iemand komplimenteer my later selfs op my “grandiose toespraak”. In sy Engelse toespraak meen Jared Taylor dat hy my beny dat ek in ‘n taal wat so naby aan dié van die Vlaminge is myself verstaanbaar kon maak. Volgens hom stry ons almal, PRAAG, American Renaissance en die Vlaams Belang, dieselfde stryd ten behoud van die Westerse beskawing. Hoewel die proses van aftakeling by ons in ‘n veel meer gevorderde stadium verkeer, is ons problematiek van kultuurbotsing, asook rasse- en etniese verskille, deesdae die universele kwessies van die hele Westerse wêreld, insgelyks hier in Europa. Dus het ons waarskynlik vir die eerste keer in meer as ‘n eeu die kans om nie net onsself aan die buitewêreld verstaanbaar te maak nie, maar ook op gelyke voet deel te neem aan die Europese politieke en filosofiese gesprek.

Ek sal oor die volgende paar dae nog verder berig oor ons ontvangs in Nederland, asook by die kongres van die Vlaams Belang in Antwerpen en ons kuier by die jong Afrikaneraktiviste in Londen wat die betoging voor die SA ambassade op Trafalgarplein georganiseer het.

Binnekort die volgende aflewering wat dit betref.

Boekmerk by:

Ons PRAAG-afvaardiging het ‘n warm ontvangs van behoudende organisasies en partye in Stockholm ontvang, asook van die menseregte-afdeling van die Sweedse ministerie van buitelandse sake waar ons te woord gestaan is.

PRAAG het binne 24 uur soveel nuwe vriende in Stockholm gemaak dat ons amper ‘n persoon voltyds sal moet aanstel om voortaan met organisasies in dié land te skakel.

Die blitsbesoek aan die Sweedse hoofstad het Dinsdagaand begin toe ons vanaf Frankfurt by die Arlanda-lughawe deur ‘n lid van die Sweedse Weerstandsbeweging, die groep wat onlangs ‘n betoging buite die SA ambassade in die stad gehou het, verwelkom is.  Woensdagoggend het ons vervolgens die kantore van enkele koerante, asook die Sweedse radio en televisie aangedoen, waarna ons na die middestad vertrek het om ‘n verteenwoordiger van die departement van buitelandse sake se menseregte-afdeling oor die bedekte volksmoord teen Afrikaners in te lig.

Ek het ‘n eksemplaar van my boek in Engels, The Scourge of the ANC, en ‘n CD met TV-programme oor die geweld en plaasmoorde aan die regeringsverteenwoordiger oorhandig het. Ons is verseker dat die saak op die hoogste vlak aandag sal geniet. Volgens haar “glo Swede sterk in die beginsel van gelykheid” terwyl dit tans duidelik is dat Afrikaners en ander blankes in Suid-Afrika ongelyk voor die reg en deur die staat behandel word. Ons is verseker dat Swede ons behulpsaam sal wees met die insameling van getuienis oor menseregteskendings teen Afrikaners wat agterna vir vervolging aan die internasionale geregshof in Den Haag oorhandig mag word.

Ek het spesifiek na die geval van Marzanne Kruger, die eenjarige Afrikanerbaba, verwys wat in ‘n onlangse rasse-aanval so  deur twee jong swartes mishandel is dat sy breinskade opgedoen en blind gelaat is. Ook die pas afgelope gevalle waar die ANC se polisie in uniform op ons mense geskiet, ‘n voertuig gekaap en op Ellisras Afrikanervroue seksueel gemolesteer het, is onder die aandag van die Sweedse regering gebring.

Ons besoek aan die ministerie van buitelandse sake het langer as wat verwag is, geduur en daaropvolgende afsprake met die Sweedse Nasionale Party en die Sweedse Demokratiese Party moes effens verskuif word.

Die bloedjong politici en aktiviste van die Sweedse Nasionale Party is begeesterde jong aktiviste wat reeds ‘n hele uitgawe van hul partykoerant aan die Afrikanersaak gewy het, met artikels oor die Afrikanergeskiedenis, die konsentrasiekampe, Groot Trek, Voortrekkermonument, asook plaasmoorde en die moord op Eugene Terre’Blanche. Duidelik is daar ‘n sterk nasionale bewuswordingsproses onder die Sweedse jeug aan die gang en ons het verbysterd gestaan teenoor die belangstelling in ons land, asook die vele versoeke om meer inligting, ook om Suid-Afrika te besoek en meer inligting te bekom. Indien Swede in die dertig of veertig jaar gelede onder die sosialistiese bewind van Olof Palme die ANC ondersteun het, het meer as een aantreklike blonde en blou-oog-Sweed van albei geslagte aan ons bely dat hulle “hul skaam vir hul land se geskiedenis” en vorige steun vir terreur in Suid-Afrika.

Sowel die jong lede van die Sweedse Weerstandsbeweging as die Sweedse Nasionale Party voel sterk dat hulle oor ‘n morele verantwoordelikheid beskik om Afrikaners in hul huidige oorlewingstryd by te staan. Vele het geweet van die Skandinawiese kommando in die Tweede Vryheidsoorlog wat aan Boerekant teen die Britte kom veg het en waarvan ‘n hele klomp tydens die beroemde slag van Magersfontein gesterf het. Die spontane betuigings van solidariteit en steun het selfs veiligheidsdiens in Suid-Afrika ingesluit om ons mense teen aanvalle en dreigende volksmoord te beskerm.

Belangstelling in Afrikaans, die Afrikaanse letterkunde en Afrikanergeskiedenis was insgelyks hoog en ooreenkomste tussen Afrikaanse en Sweedse woorde, hoewel verskillend in uitspraak en spelling,  is verskeie kere in gesprekke beklemtoon.

Vanweë Swede se liberale asielbeleid wat aan mense in oorlogsgebiede soos Irak, Somalië en verskeie Afrikalande verblyf en maatskaplike voordele in dié land verleen, is daar reeds 1,5 tot 2 miljoen vreemdelinge in Swede, waaronder meer as ‘n miljoen anderskleuriges. Die jong Sweedse aktiviste met wie ons in gesprek was, het deurgaans beklemtoon dat hul ouers “gebreinspoel” is om hierdie situasie te aanvaar, maar dat hulle dit as ‘n ernstige aantasting van hul land, taal, identiteit en erfenis beskou.

“Die verskrikkinge wat Afrikaners nou in Suid-Afrika beleef, is wat vir ons in die toekoms wag wanneer ons ‘n minderheid in ons eie land gaan word,” is daar aan ons gesê. “Vandaar ons empatie met die swaarkry en onreg wat julle moet verduur.”

Gister op 26 Mei was eintlik my verjaardag en ons het ‘n heerlike aandete in ‘n Sweedse restaurant genuttig met egte inheemse geregte.  Ook opvallend is dat die hele spyskaart in Sweeds geskryf is, sonder ‘n enkele woord in Engels of selfs Frans. Al die geregte het ook Sweedse name, ‘n aanduiding dat taaltrots in Swede as iets vanselfsprekends ervaar word en dat die taalbehoeftes van die immer teenwoordige toeris nie bo dié van die inheemse bevolking gestel word nie.

Tot laat Dinsdagaand het ons strategie bespreek en daar is besluit dat daar gereeld betogings voor die Suid-Afrikaanse ambassade asook pamfletveldtogte op straat gevoer sal word om die publiek in Swede bewus te maak van die bedekte volksmoord wat daar tans teen Afrikaners gevoer word.

Gereelde mediaverklarings, ten minste een keer per week, sal mediaverklarings in die plaaslike taal aan al die Sweedse koerante, radiostasies en TV-kanale uitgestuur word om die Suid-Afrikaanse krisis konstant onder hul aandag te bring. In Suid-Afrika self sal ons ook die buitelandse korrespondente van Sweedse koerante kontak en sorg dat hulle ook op hoogte gehou word. Ons doelwit is om die huidige groep ondersteuners vir die Afrikanersaak aansienlik te laat aangroei, maar ook om van die ANC-bewind ‘n muishond te maak in die land van waar hy eens op ‘n tyd die meeste finansiële steun ontvang het.

Soos ek aan die verteenwoordiger van die Sweedse departement van buitelandse sake gesê het: “Ons voel sterk dat Swede in die verlede mislei is en hul sin vir billikheid uitgebuit is om hulle op grond van eensydige inligting vir die ANC en SAKP en téén die Afrikaner te laat optree. Hopelik sal daardie selfde sin vir billikheid en regverdigheid tans in ons guns werk, noudat ons die slagoffers van die ANC se beleid van etniese suiwering onder die dekmantel van misdaad geword het.”

Ná drie dae van lughawens en vliegtuie met byna onophoudelike afsprake, etes en ontmoetings, is ons al heel moeg, ook gegewe vanmore se vertrek om vyfuur die oggend na Nyköping van waar ons ‘n goedkoop vlug na Brussel gehaal het.

Maar nog is’t einde niet. Die leier van American Renaissance en ‘n groot vriend van die Afrikaner en PRAAG-ondersteuner, Jared Taylor, bevind hom tans vanuit Washington op ‘n sakebesoek aan Brussel en ek is terstond ingesleep by ‘n gesamentlike ete met hom en Filip de Winter, die leier van die Vlaams Belang hier in België. By my vorige ontmoeting met De Winter in 2006 het hy aan my gesê: “My siening  is dat Suid-Afrika aan die Afrikaner behoort.” Die tamheid ná ons geweldige pas van die afgelope paar dae sal dus maar bietjie opsy geskuif moet word om ook vanaand in die Vlaamse stad Antwerpen indringend oor die Afrikaner se benarde situasie met simpatieke en invloedryke Westerlinge te gesels.

Boekmerk by:

Die PRAAG-toer met as tema “Volksmoord onder die dekmantel van misdaad” het vanmôre afgeskop met ons aankoms in Frankfurt. Ek sit hier in ‘n kafee in die middel van die stad en skryf gou ‘n paar woorde oor wat lesers oor die volgende paar dae te wagte kan wees.

Vanaand vlieg ons na Stockholm waar ons met politieke aktiviste en politieke partye gaan gesels. Ons is gewapen met ‘n kort Powerpoint-aanbieding, 25 eksemplare van my boek The Scourge of the ANC en ‘n CD met enkele TV-programme oor plaasmoorde en geweld daarop.

Hoewel al ons afsprake oor die volgende paar dae nog nie bevestig is nie, lyk dit belowend. Ten minste een Vlaamse en een Nederlandse politikus gaan ons te woord staan en Donderdagaand het ons ook ‘n ete-afspraak met die Amerikaner Jared Taylor wat ons saak in die VSA sover moontlik probeer bevorder.

So pas was ons by die Frankfurtse Persklub se gebou in en het nou die name van ‘n paar TV-joernaliste wat ons moontlik te woord sal staan. Een sal ons verklaring na sy kollegas aanstuur.

Reeds met ons aankoms by die lughawe het ons spontaan met ‘n Tsjeg en ‘n Kroasiër wat hier in Duitsland woon en vir Lufthansa werk aan die gesels geraak oor die politieke situasie in Suid-Afrika. Volgens hulle is daar min Duitsers wat belangstel om die Wêreldsokkerbeker by te woon “aangesien hulle nie doodgemaak wil word nie”.

Dis eintlik ongelooflik, maar die nuus oor Suid-Afrika het reëlreg verander en dis nou ons wat die slagoffers is, nie meer die swartes nie. Die internasionale pers het reeds die weg voorberei op ons boodskap en al wat dit nou gaan verg, is om aan mense die onreg en ekstreme aard van die situasie oor te dra waarna potensieel miljoene Europeërs ons in ons vryheidstryd sal steun, veel meer as wat ooit die ANC in die verlede gesteun het.

Boekmerk by:

Dear Carl,

Thank you very much for your message. I firmly believe that Swedes are good people. More than a 100 years ago a group of Swedish soldiers came to fight on our side against the British. Unfortunately, they all died in the Battle of Magersfontein in which the Boers were victorious under our very clever general Koos de la Rey. There is a monument to them on the battle site.

However, during the 1960s and 1970s Sweden was misled by all the propaganda put out by the East bloc, as well as the Anglican Church in Britain under Trevor Huddleston. The Swedish parliament blindly supported the ANC, which led us to the present situation where we are being simply killed one by one, women are being raped, our language and culture being extirpated and so on. What we are experiencing today is far worse than anything blacks had to endure under apartheid, yet the world looks the other way.

We cannot fight the large media groups who control information in English for American and international audiences. But I firmly believe in a smaller country like Sweden we could, with the help of locals, start a counter-campaign to inform people of the truth about South Africa. Sweden should put things right here and help us to free ourselves from the terrible violence and second-class status we now experience in South Africa.

My suggestion would be the following: If you could get together a small group of your friends who would be interested in helping us, we could write a weekly press release for the Swedish media and other concerned groups, highlighting some of the events here. We could do it in English and if you could translate it into Swedish and distribute it by e-mail to an address list of media and other groups, it could work miracles in influencing Swedish public opinion in favour of our cause.

I have seen the report on the protest and I think it is a good start. We are very grateful to the Swedish Resistance Movement for their good work, but we would like to also get the message out in the mainstream media, to political parties, church and civil society groups and so on.

Please tell me what you think.

Regards,

Dan Roodt

Boekmerk by:

Dear Dan,

Our campaign against the Genocide in SA will continue and we are
interested in future contact with you and your group. We will in the
next weeks be discussing how to further the campaign.

By the way, you will find a report from the manifestation in English
on our webpage: www.patriot.nu

Looking forward to hear from you again

Kind regards,
Magnus Söderman
Swedish Resistance Movement

2010/4/18  <dan@praag.org>:
> Namn: Dan Roodt
>
> Meddelande:
> Hi there,
>
> Pardon the English, but I have no knowledge of Swedish. I have carried
> your report on Saturday’s anti-Boer genocide on our site www.praag.co.za
> and posted a link back to yourselves.
>
> I am very interested in making contact with people in Sweden for a
> campaign there. The Swedish government largely contributed to bringing the
> ANC to power in South Africa and is therefore morally and politically
> implicated in the current genocide against Afrikaners in South Africa. I
> would like to share some of my ideas with you so that we can get a
> campaign going in Sweden.
>
> Regards,
>
> Dan Roodt, PRAAG (Pro-Afrikaans Action Group)

Boekmerk by:

Our group, the Pro-Afrikaner Action Group (PRAAG) is going to lay a charge of genocide under the United Nations Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide against the ANC government and those individuals who have been inciting genocide against us, such as Julius Malema. Article 3 of the Convention states:

The following acts shall be punishable:

* (a) Genocide;
* (b) Conspiracy to commit genocide;
* (c) Direct and public incitement to commit genocide;
* (d) Attempt to commit genocide;
* (e) Complicity in genocide.

We are going to lay this charge with the National Prosecuting Authority of South Africa who will probably refuse to prosecute anyone, having been appointed by the very people and government inciting genocide against us or doing nothing to prevent it. The step after that will be to lay a charge at the Hague, Netherlands, under the Rome Statute. You could help us in various ways:

1. Publicising our action, also by means of your petition.
2. Contacting the Swedish government to ask them for United Nations intervention in stopping the genocide and for help in collecting evidence from victims and relatives of victims in order to prosecute those responsible for the genocide.

Thank you very much for your help in this. You are someone motivated by fairness, justice and concern for others, qualities rare in today’s egocentric world.

Regards,

Dan Roodt
Leader, PRAAG

Boekmerk by:

Soos gewoonlik, sit Jan-Jan Joubert in vandag se Rapport weer die pot mis. Hy skryf:

“Gelukkig is hierdie slegte week afgeloop, en moet ons nou voortgaan.

Die gruwelike dood van mnr. Eugène Terre’Blanche van die AWB en die uitsprake en gedrag van mnr. Julius Malema van die ANC het enige denkende mens se geduld en geloof in die land nogmaals verskriklik beproef.

Die meeste mense het, soos altyd, kopgehou. Malema is tans meer geïsoleerd as ooit tevore in die ANC (ons sal natuurlik moet sien of dit hou) en min wit mense dink die AWB is die toekoms.”

Die moord op ET was die laaste drupper in die emmer soos ek Vrydag ook op versoek van LitNet en op praag.co.za geskryf het: ‘n Moord te veel. Deel van ons probleem in dié land is dat ons sulke onnosele joernaliste het. Hulle is tot geen analise in staat nie, maar wil die publiek net “reg skryf” en breinspoel om hierdie onhoudbare situasie te aanvaar.

Vandat die Afrikaanse taalstryd in die laat negentigerjare begin het, lees ek allerlei studies oor etniese konflikte in ander dele van die wêreld en, glo my, ons is reeds midde-in ‘n etniese konflik wat nou bloot eskaleer.

Mense soos Jan-Jan wat die “middelgrond” bepleit of verdedig, weet nie waarmee hulle te doen het nie. Tipies in sulke situasies is dat daardie middelgrond eenvoudig verdwyn. Al wat na dese oorbly is óf Malema óf die AWB. Daar is niks tussenin nie.

Almal van ons – ook Jan-Jan – sal binnekort moet kies. Mense soos Jan-Jan gaan uiteindelik op hul knieë pleit om nie te hoef te kies nie, maar soos Kierkegaard gesê het: om nie te kies nie, is ook ‘n keuse. Die besluiteloses op hul middelgrond wat vinnig wegkalwe, gaan eerste ondergaan. Vir ons wat reeds vir die Afrikaner en sy oorlewing gekies het, is daar nog hoop.

Boekmerk by:

Jaco Kirsten skryf in vandag se Rapport oor bruines se onwilligheid om aan die Afrikaanse taalstryd deel te neem. Toevallig het ek ook gister oor Bruines téén Afrikaners op die Praag-webwerf geskryf. Daar is gepubliseerde taalkundige studies wat Jaco Kirsten se argument staaf, naamlik dat die bruin middelklas, asook bykans die hele jeugdige bruin bevolking in die groter Kaapstadgebied reeds verengels het. Dis net die bejaardes en diegene op die platteland wat nog Afrikaans praat. Afrikaans word ernstig bedreig en ons enigste hoop is die internet wat ‘n medium is wat hoofsaaklik deur Afrikaners in Afrikaans gebruik word. ‘n Mens hoef maar net Facebook te besoek om dit agter te kom. Ons het nie langer die bruin “hekwagters” nodig nie, soos Breyten Breytenbach enkele jare gelede na hulle verwys het. Benewens die internet, is ‘n volkstaat die enigste langtermynoplossing vir Afrikaans. Sonder ‘n staat kan geen taal oorleef nie en ons staat is tans Engels. Afrikaners gaan nie in hul vryheidstrewe gestuit kan word nie en elke stukkie onverskrokke joernalistiek soos dié is ‘n mylpaal op pad na vryheid.

Boekmerk by: