Jansen sien nie SA patologie raak

Posted by Dan Roodt | Briewe en polemieke | Woensdag 25 November 2009 5:18 pm

 Powered by Max Banner Ads 

PRAAG-KOERANT

Jansen praat in ‘n Beeld-rubriek van “…vier seuns wat verskriklike dade gepleeg het”. Is enigiemand beseer? Die “slagoffers” het dit alles met glimlagte deurstaan en het vrywillig aan die ritueel deelgeneem.
Indien die Reitz-vier “verskriklike dade” gepleeg het, wonder ek wat pleeg die moordenaars, verkragters en rowers wat elke dag ‘n skrikbewind in ons land voer.

Terwyl Jansen hom kwel oor die “afwyking” van die Reitz-studente, gaan die groter en intenser patologie van Suid-Afrika, die sadistiese moordlus wat botvier in plaasmoorde en huisaanvalle by hom verby.
Maar nou ja, wat meer kan ons van die man verwag? Is hy nie maar net nog ‘n “kwotaspeler” in die akademie, nog ‘n RA-aanstelling met ‘n mindere intellek en ‘n groot swart kar nie?

Beheer Grootbroer die internet?

Posted by Dan Roodt | Sonder kategorie | Dinsdag 17 November 2009 1:22 pm

Een van die probleme wat ons ondervind sedert ons ‘n nuuswebwerf in Afrikaans op die domein praag.co.za bedryf, is dat sommige korporatiewe stelsels ons versper of sensureer, waarom weet ek nie.

Omdat meeste mense internet by die werk gebruik en nie tuis nie, plaas dit ‘n aansienlike demper op ons groeikoers as e-nuusblad in Afrikaans.

Nou het ons ‘n tweede domein geopen wat presies dieselfde inhoud as PRAAG bevat, Afrikaansenuus.co.za.

Hopelik kan mense wat nie toegang tot ons gewone URL het nie, ons nou by daardie adres lees.

Antjie Krog – Beroepsafrikaner en gek

Posted by Dan Roodt | Rubrieke | Vrydag 13 November 2009 10:17 pm

Vandag lees ek ‘n verwysing na Antjie Krog in ‘n power rubriek van Tim du Plessis raak waarin hy sê: “as Afrikaanse mense in die nuwe orde kritiek lewer, ’sterf’ hul woorde in hul ‘Afrikanermonde’.

Dit prikkel my toe om om na Tannie Antjie – die vrou is seker nou al amper sestig en daarop geregtig om met dié eretitel aangespreek te word – se artikel in die Sunday Times te gaan soek. Vir eens werk die ST se soekfunksie en siedaar! ek vind A new ancestor for our alienated Afrikaner youth.

Dis die gewone mengeldrankie van wodka uit die Onsamehangende bottel met ‘n goei skeut wit skuld daarby, “geskud, nie geroer nie”, soos James Bond sou sê. Vanmôre was Eugene Terre’Blanche op RSG en skielik skiet die gedagte my te binne: Tannie Antjie en Oom Eugene het soveel in gemeen, hulle behoort onderbroeke met of sonder gate uit te ruil.

Want sowel Antjie Krog as ET verteenwoordig die hofnarre van ‘n globale gehoor wat hulself as “Afrikaners” voordoen. ET met sy manne in uniform, swastikavlag en histrioniese stemtoon, asook AK met haar mantel van wit skuld en popsielkunde dramatiseer twee aspekte van die Afrikanerstereotipe: eersgenoemde verpersoonlik die Afrikaner as mislukte opstandeling en laasgenoemde as onderdanige hensopper en Anglo-Amerikaanse rokspantneet.

Behalwe enkele joernaliste en Adriaan Vlok, ken ek geen Afrikaners wat “skuldig voel oor apartheid” nie. Of miskien voel ‘n klomp Afrikaners skuldig – omdat hulle in 1992 tydens die referendum “ja” gestem het. Nie net het ‘n enkele geslag Afrikaners en hul leiers alles verraai waarvoor hul voorgeslagte bloed gesweet het nie, maar hulle het ook die toekomstige geslagte van hul geboortereg en hul vryheid beroof; voorwaar iets om oor skuldig te voel!

Alle verraad – soos alle patriotisme – wentel om identiteit. As iemand wat haar rug op haar eie mense gedraai het, verkeer Antjie Krog onder die indruk dat almal dieselfde identiteitskrisis, dieselfde aangetrokkenheid tot die ANC-identiteit as sy ervaar. Dwarsdeur Suid-Afrika en selfs oorsee is daar ‘n paar miljoen Afrikaners wat geensins twyfel oor hul herkoms of lojaliteit nie.

In hierdie tydvak van regstellende aksie, swart bemagtiging en alles wat daarmee saamhang, verkeer ons almal onder die indruk van hoe belangrik dit is om swart te wees. In ander samelewings, soos in die VSA en veral in Hollywoodfilms, kry ‘n mens iets soos ‘n “token black”, wat die Hollanders ‘n Beroepsneger noem. Antjie Krog en haar eindelose spekulasies oor die Afrikanerpsige wat sy in Engelse koerante of voor buitelanders lewer, is insgelyks ‘n Beroepsafrikaner, iemand wat ‘n onbelangrike en eintlik vreemde element in ‘n ander kultuur moet verteenwoordig. Sulke mense word gewoonlik gekies op grond van hul toepaslikheid vir die vreemde of meerderheidskultuur.

Antjie Krog is, vanuit die ANC-bewind of die buiteland se oogpunt die “ideale” Afrikaner. Sy is ‘n mak Engelse persoon wat haarself in die Rooitaal uitdruk en slegs ‘n geringe nostalgie oor ‘n kwynende Afrikaans en Afrikanerskap voel. Haar gunstelingvergelyking vir die Afrikanergeskiedenis is met Nazi-Duitsland. Soos die Nazi’s, het ons ‘n “misdaad teen die mensdom” gepleeg. Daarom voel sy is dit haar opdrag “om die regering te beïnvloed om nie te doen wat (die Afrikaner) gedoen het nie”. Vermoedelik sluit dit die oprigting van suksesvolle kragstasies en werkende staatshospitale in, iets waarvoor ons gelukkig nie die ANC kan kwalik neem nie.

Angjie Krog se histrioniese openbare vertonings van Afrikanerverraad en selfverguising – tot groot vermaak van die Afrikaner se binnelandse en buitelandse vyande – vind die volmaakte teenhanger in Eugene Terre’Blanche se ewe teatrale demonstrasies van platvloerse, kwasi-militaristiese patriotisme.

Buitestaanders kan vir albei ewe hard lag. Albei is ewe dom en bevestig die vermoede dat Afrikaners verdien om verdruk en stadigaan vanuit Suid-Afrika gesuiwer of ten minste geassimileer te word, synde ‘n volk wat uit gekke en narre bestaan.

Dat enigeen vir Antjie Krog ernstig kan opneem, is op sigself ‘n aanduiding van watter verwronge beeld van Suid-Afrika daar in die wêreld bestaan. In een opsig mag dit ons tot voordeel strek, in dié sin dat die Engelse media en die buiteland byna niks van Afrikaners verstaan nie.

Benewens haar narrestatus, mag Antjie Krog die volmaakte verspreider van disinformasie oor Afrikaners wees. Ons word as skuldig, verward, dom en onderdanig gesien. Iewers in Soen-Tsoe of Von Clausewitz was daar mos iets oor: “As jy sterk is, laat die vyand dink jy is swak. En as jy swak is, bring die vyand onder die indruk van jou krag.”

Postscript: What is a South African?

Posted by Dan Roodt | Briewe en polemieke | Sondag 8 November 2009 3:58 pm

Following on my recent post where I defend the notion that Afrikaners exist as a minority group in South Africa, it amuses me that we Afrikaners always have to define ourselves in the face of a general scepticism that there is such a thing as an Afrikaner, despite physical evidence to the contrary.

On the other hand, the question is never asked: What is a South African? Is it an ethnic group, a nationality or simply an administrative category? There being no South African language, apart from English which is also spoken in the United States, Britain, Australia, Canada, and so on, language cannot define the South African. Having a South African ID book could be a defining characteristic, but what then about those people who have acquired theirs illegally? Are they still “South Africans”?

Many of our compatriots never register their children’s births and so the Dept. of Home Affairs will accept a sworn affidavit by the mother that her child was born in South Africa as proof of South African citizenship.

How many “South Africans”, speaking various languages and belonging to a diversity of cultures, can place their hands on their hearts and swear that they were born here?

What is the difference between a Zimbabwean and a South African, especially since for all practical purposes the border between the two countries has been abolished?

“South Africans” read British and American books, watch American movies and TV programmes, and mostly call themselves “Africans”. On the UNISA building there is a massive poster proclaiming it to be an “African university”.

It seems to me that there is a real lack of any South African nationalism and that the people or peoples who inhabit this land do not have any definable national identity. There are some who claim that the Constitution of 1996 gave South Africa an “identity”. But given that the constitution is flaunted every day – even the right to life, not to mention the right to speak any of eleven “official languages” that are official in name only – does South Africa have a definable identity? Or is it just a relic of “the colonial and apartheid past”, to be claimed by the whole of Africa as its economic and financial hub, just like the SA World Cup is really “the African World Cup”?

To paraphrase ex-president Thabo Mbeki: South Africa, define thyself!

Die Berlynse muur het nie vir ons geval nie

Posted by Dan Roodt | Rubrieke | Sondag 8 November 2009 10:57 am

Tans word die ineenstorting van die Berlynse muur wêreldwyd gevier. Ongeveer ‘n maand voor daardie gebeurtenis twintig jaar gelede was ek in Berlyn waar die “skandmuur” soos die Wes-Duitsers dit genoem het, nog in al sy glorie gestaan het. Ons Wes-Berlynse vriende het aan ons verduidelik dat die kommunistiese regering in Oos-Duitsland dit ‘n “anti-fascistiese beskermingsmuur” genoem het.

Deur wagte met masjiengewere op die muur te plaas wat skiet op enigeen wat sou probeer om daaroor te ontsnap, is die destydse Oos-Duitse bevolking teen “die fascisme” beskerm. Hierdie logika is eie aan kommunisme, want in ‘n kommunistiese stelsel is dit die leierskap, die party en uiteindelik die politburo wat die beste weet wat vir die bevolking goed is.

Suid-Afrika, afgesien van Kuba, Noord-Korea en China, is die enigste land ter wêreld waar daar tans ‘n Kommunistiese party in die regering verteenwoordig is. Die ANC-bewind se leiers spreek mekaar as “kameraad” – oftewel “comrade” – aan.

Ek dink ‘n mens kan met taamlike vrymoedigheid sê dat die huidige Suid-Afrikaanse leierskap, in die vorm van die politici, joernaliste en akademici, kwalik in 1989 verheug was toe die Oos-Berlyners oor die Glienickebrug gestorm en die muur stuk vir stuk begin afbreek het. Nóg Nelson Mandela, nóg Joe Slovo of enige ander leier van die ANC-SAKP, het dit destyds as ‘n positiewe verwikkeling gesien. Jakes Gerwel, die pas afgedankte voorsitter van die Suid-Afrikaanse Lugdiens en ‘n direkteur van Nasionale Pers, het blykbaar in trane uitgebars toe hy die skouspel in Berlyn op die televisie gadegeslaan het.

Terwyl die Afrikanergeskiedenis en apartheid vandag in die publikasies en op die TV-kanale van Naspers verguis word, is daar nog nooit enige inligting oor die 100 miljoen mense wat deur kommunisme gedood is, gepubliseer nie. Die Franse skrywers Stéphane Courtois en Nicolas Werth het “Die swart boek van kommunisme” geredigeer waarin die verskriklike misdade wat in die naam van die rooi ideologie geplees is, in besonderhede vermeld word. In vele kommunistiese lande is hele groepe mense in volksmoorde vermoor en in massagrafte begrawe. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Russiese kommuniste feitlik die hele Poolse elite uitgemoor en in massagrafte in die Katynwoud begrawe, waarna hulle die skuld jare lank op die Duitse Nazi’s geplak het. Eers in die tyd van Boris Jeltsin het Rusland formeel erken dat hulle destyds vir dié massamoord verantwoordelik was en nie die Duitsers nie.

Maar Nasionale Pers met ekstreem-linkse direkteure soos Jakes Gerwel en Hein Willemse is nie die enigste plaaslike mediagroep wat nostalgies en ongemaklik oor die heengaan van kommunisme voel nie. In vandag se Sunday Times, wat deur die Avusa-swartbemagtigingsgroep uitgegee word, verklaar die redakteur, Mondli Makanya: “Maar met die ineenstorting van kommunisme het die wêreld ook iets goeds verloor. In die triomf oor kommunisme, het ons as mense die baba met die badwater uitgegooi…”

Suid-Afrikaanse – ook Afrikaanse – universiteite word vandag deur ‘n geswore kommunis, Blade Nzimande, beheer. Hy is die minister van sogenaamde hoër onderwys wat geen akademiese vryheid of outonomie duld nie. As die universiteite nie na sy pype dans nie, is hy gou om die sweep in te lê. Nie dat die universiteite hierteen beswaar het nie, want hulle is maar te gretig om die kommunistiese ideale van gelykheid en kollektiewe denke op die kampusse toe te pas, soos onlangs ook by Kovsies gesien is. Aan die universiteit van Stellenbosch is ‘n eredoktorsgraad aan die eertydse ondergrondse leier van die Kommunisteparty, Bram Fischer, toegeken. Die nuwe rektor van die Vrystaatse universiteit, prof. Jonathan Jansen, het Bram Fischer insgelyks as “die grootste Kovsie van alle tye” beskryf.

Terwyl die kommunistiese staat deur ‘n geslote elite of nomenklatura oorheers word, skep die stelsel ook ‘n massamens, ‘n tropmens wat nie tot eie denke in staat is nie en bloot die stroom volg. In sy roman Animal Farm het die Britse skrywer George Orwell hierdie stelsel gesatiriseer en die toepassing van die gelykheidsideaal opgesom met die woorde: “Sommige diere is meer gelyk as ander.” In ons land sanik die ANC en SAKP gedurig oor “die armes”, terwyl hulle self in weelde leef, met duur motors en rykmanswonings.

As student aan die universiteit van die Witwatersrand in die apartheidsjare is ek destyds deur die kommunistiese mentaliteit getraumatiseer. In my tweede jaar het ‘n medestudent aan my verduidelik dat, om die vak Staatsleer te slaag, ek nasionalisme moes verguis, liberalisme moes kritiseer en pro-Marx moes skryf, hoewel ons “opbouende kritiek” oor die Sowjetunie kon lewer. Vele van die studente wat destyds in die laat sewentigerjare die stroom gevolg en hul lewenslank tot kommunisme bekeer het, beklee vandag hoë posisies in die ANC-SAKP-regering. Iemand soos Barbara Hogan, die minister van gesondheid byvoorbeeld, wat tans insgelyks deur Nasionale Pers as ‘n bekwame minister opgehemel word. Is Hogan steeds ‘n oortuigde kommunis soos sy destyds op die kampus was? Waarskynlik ja.

Anders as die Oos-Duitse, die Russiese, Poolse, Tsjeggiese en ander dissidente wat die simboliese ineenstorting van ‘n ideologie met die afbreek van die Berlynse muur kon aanskou, het ons Afrikanerdissidente maar sleg daarvan afgekom. Onder die ou stelsel het die Broederbond en die Nasionale Party al hoe meer outoritêr begin handel en is kritiek, soos vandag, kwalik geduld. Hoewel – verstout ek my om te sê – onder apartheid het ons veel meer spraak- en akademiese vryheid as nou gehad. Onder apartheid kon jy by Wits of Kaapstad ‘n kommunis wees en die Rand Daily Mail het elke dag die NP-regering verguis. Vandag mag jy egter nie eens op ‘n Afrikaanse kampus ‘n Afrikaner wees nie en dis slegs op die internet, wat nie onder Blade Nzimande of Jakes Gerwel se beheer staan nie, waar ons indringende kritiek op dié korrupte, onbekwame bewind mag lewer.

Die Broederbond en die NP het op velerlei maniere verraad gepleeg. Daar was egter ook intellektuele verraad, want hulle het die Marxistiese siening van ons geskiedenis aanvaar en vandag word dit as die gekanoniseerde waarheid aan ons voorgehou. Op skool het ek destyds teen die stiksienigheid en benepenheid van die destydse Broederbondbeheerde stelsel gerebelleer, net om aan ‘n Engelse universiteit met die kommunistiese eenvormigheid van denke gekonfronteer te word. As iemand in die jare voor 1989 aan my sou sê dat die Broederbond en die NP hulle eendag tot kommunisme gaan bekeer en saam met die ANC sou werk om die Afrikaners te verdruk, sou ek seker gedink het so ‘n persoon is reg vir die groendakkies. Maar dis presies wat gebeur het. Soveel Broeders aan die universiteite, in die NP en in die media het gelinksomkeer en verkondig vandag die nuwe (rooi) evangelie met groter gemak as wat hulle destyds die gemeenplase van uitrafelende Afrikanernasionalisme herhaal het.

Ons as jeug is destyds vertel: wees Afrikaans, wees trots op jou geskiedenis, jou taal en kultuur. Maar ons vaders van destyds, die Broeders in beheer, het dit nooit self geglo nie. Vandag is ons, soos Pim Fortuyn so mooi in sy boek De verweesde samenleving verduidelik het, wees gelaat. Ons is die enigste geslag sedert die dae van die Boererepublieke wat die voorreg gesmaak het om Afrikaans te kon grootword, maar skielik is dit van ons weggeneem en moet ons by ‘n totalitêre stelsel aanpas waar ons op die Marxistiese model tot “nuwe mense” omvorm en getransformeer gaan word.

Is ek dus verkeerd as ek sê dat die Berlynse muur in ons land nooit geval het nie? Daar is geen fisieke muur nie, maar die kommunistiese mentaliteit is steen vir steen opgebou. Die mentaliteit van: “Ons het die waarheid in pag.” Of: “Bly stil, jy wat uit jou beurt uit praat of kla, en dien Ons Groot Toekomsplan.” In die plek van klassegelykheid het die ideaal van die multikulturele, sogenaamde “nierassige” samelewing gekom en dít durf niemand bevraagteken nie. Anders is jy ‘n ketter, ‘n rassis en ‘n “vyand van die staat” soos hulle in die Sowjetunie gesê het en reg vir heropvoeding in ‘n Siberiese strafkamp.

Inderdaad het ons dié November, twintig jaar ná ‘n gebeurtenis wat Europa en die wêreld verander het, niks om te vier nie. Gaan gerus uit op straat en kyk rondom u: daar is baie mure in Suid-Afrika en elke dag word nuwes gebou.

The Afrikaner minority does not exist… Oh, really?

Posted by Dan Roodt | Briewe en polemieke | Saterdag 7 November 2009 5:51 pm

Monsieur Le Chevalier has just attacked me for writing in English on this blog (while he does the same on his) and not in Afrikaans. The fact that I publish a daily website praag.co.za in Afrikaans with more than 6 000 entries and have personally written hundreds of columns and articles in Afrikaans does not count for much, I suppose. Neither does spending months on editing a second edition of Paul Kruger’s biography by D.W. Krüger and co-translating another book (Negrologie) from French into Afrikaans.

Soos Le Chevalier dit stel op Newsferret se kommentaargedeelte:
“PRAAG… Die Pro-Afrikaanse Aksie Groep se stuurman, wat in Engels skryf. Die groot hero vir alles wat Afrikaans is, en gevolglik net wit en nie Engels is nie, bepleit sy saak in Engels.
Dit alleen maak hom nie werd om eens ‘n nat brakkie aan af te vee nie, as animal cruelty natuurlik jou thing is…”

Die feit dat ek oor die afgelope tien jaar of meer ‘n konstante stryd vir die behoud van Afrikaans gestry het, letterlik honderde vergaderings en betogings bygewoon het, petisies opgestel en versprei, hofsake met my eie geld befonds het, ensovoort, dit alles tel ook niks nie.

Maar aan hierdie soort verdagmakery is ons al gewoond nie waar nie, want dis waaroor diktature – en die huidige Suid-Afrika is maar net nog ‘n Engelstalige Bantoediktatuur soos vele in Afrika – gaan, om mense verdag te maak, te beswadder en deur propaganda, geweld en intimidasie te beheer.

I am probably going to post an Afrikaans version of what I am writing here on praag.co.za as part of our planned debate on minority rights in South Africa, but let me continue this in English as it is important for foreigners and those people who do not read the Afrikaans sites to understand that the position of the Afrikaner minority in South Africa is the most important political and international issue facing this country today.

Next week on 12 and 13 November the Second Session of the UN Forum on Minority Issues will be taking place in Geneva. I would have been there to put the case for the Afrikaner people, but my passport was stolen and after obtaining a temporary passport I was told by the Swiss embassy that they do not recognise it, effectively keeping me from attending the conference.

Both Newsferret a.k.a. Hermann Hanekom and the KykNET documentary filmmaker Tienie Theunissen in an interview published in today’s Beeld is putting forward the official ideological position of the ANC, that Afrikaners do not exist. At best we are a negligible subculture of the so-called “Afrikaanses” or Afrikaans-speakers that are a mere “linguistic community”, speaking a non-dominant language in this English land known as South Africa. As Hermann Hanekom puts it in his inimitably elegant way (sy gevleuelde woorde): this is “the fruit salad of a South Africa we can be proud of, but our pride (is) being destroyed by the Dan Roodts”.

I cannot, for the life of me, see why I am destroying the pride of South Africa – when you South Africans are doing such a good job of destroying it yourselves. You are all just a bunch of thieves, murderers and rapists and if it weren’t for the fact that you continue to force Afrikaners to play in your so-called South African teams, you would probably have lost at most forms of sports, just like your schools and universities are sinking slowly into the abyss of Third World decrepitude, just like those of Zimbabwe.

Nietszche wrote the ultimate insult to Christianity when he said: “Wherever there are walls I shall inscribe this eternal accusation against Christianity upon them — I can write in letters which make even the blind see. I call Christianity the one great curse, the one great intrinsic depravity, the one great instinct for revenge for which no expedient is sufficiently poisonous, secret, subterranean, petty — I call it the one immortal blemish of mankind.”

Nietzsche was being a bit polemical, but is South Africa not “the immortal blemish of mankind”? This country that is not even in control of its own borders and has twice founded itself on a genocide, first in 1902 when it “united” on the graves of the Boer women and children who died in the camps and after 1994 by denying the existence of the Afrikaner people on its own soil, actively legislating against our language, culture, identy and our very existence. The so-called “South Africans”, availing themselves of a label that they themselves rejected for most of the twentieth century, from the nineteen-thirties when you randomly assaulted Afrikaners who did not wish to stand to attention when “God save the King” was played in cinemas, to the sixties, seventies and eighties when you spewed your hate, lies and half-truths about the then Afrikaner-run state called “South Africa”. Why the apartheid name “South Africa” was not changed first, I do not know, but I suspect that you, the hermit crabs (Jean Raspail’s insightful characterisation) who have usurped our state and made it your home, as if you had had any part in its construction, would be lost without our soiled goods which we had to surrender at the behest of the British and the Americans.

You South Africans have no culture, except maybe American hip-hop music and Nadine Gordimer who received the Nobel literature prize for hating her own country, but who – please note – is mainly read overseas. That is the paradox of the so-called “South African”, who is an overseas, cross-border phenomenon, like the Malawian who slips across the border, acquires an ID book from some corrupt official and is instantly “South Africanized”. Or the British tourist who buys some real estate in Cape Town and becomes a permanent resident in what he deems to be an English-speaking country of whom he is also in some sense a part, but in a superior way, being from “back home”.

And yet, despite our existence as a people and a “minority nation” being denied – having lost the war of the cradle, as a result of 1902 – all over this land there are still relics of our being: Afrikaans schools, universities, churches, place names, monuments, libraries containing tens of thousands of titles written by ghosts or ghost writers with Afrikaans surnames. Such a lot for this “South Africa”, this parasite state, to destroy! Rename, extirpate, reprogramme, Creolize, change, falsify.

Hermann Hanekom participates in this lie by stating, seriously, that Afrikaans literature, our national treasure painstakingly created by generations of Afrikaners, is a product of Coloured literary prowess! How many so-called Creole or Coloured authors have there been, to date in Afrikaans? He mentions Adam Small and P.J. Philander. Recently a Russian academic asked me the same question and the only names I could think of were:

P.J. Philander (poet)
Adam Small (poet and dramatist)
E.K.M. Dido (novelist)
Kirby van der Merwe (novelist)
Clinton du Plessis (poet)
Peter Snyders (poet)
S.V. Petersen (poet and novelist)
Elias P. Nel (short-story writer)

Over the last 150 years and more, there have been hundreds, nay, thousands of published Afrikaner authors, not to mention the unpublished authors of theses and dissertations, academic and newspaper articles, and so on, 99% of whom have been Afrikaners. There are over 300 dictionaries in Afrikaans, none of which was created by a Coloured, even as a collaborator. That is a fact. There are fewer than ten Malay words in Afrikaans, yet the Coloured director of the ATKV after a visit to Malaysia recently seriously claimed that the Afrikaans lexicon or vocabulary was “heavily influenced by Malay”.

South Africa, the parasite state, claims that the Afrikaner nation has no territory except Orania, that the Zulus of Natal or the Xhosas of the Transkei deserve to rule all previously Boer or Afrikaner territory which they now claim as their own, being the “dominant tribe(s)” of this country.

Even if this is true, that all territory belongs to you and that we have none, and even if all the Afrikaans names had to be changed and wiped out, there would still remain two million odd people, bearers of this unwanted culture and nationality, a “minority” by any definition. As Francesco Capotorti, Special Rapporteur of the United Nations Sub-Commission on the Prevention of Discrimination and Protection of Minorities, defined a minority in 1977:

“A group numerically inferior to the rest of the population of a state, and in a non-dominant position whose members – being nationals of the state – possess ethnic, religious or linguistic characteristics differing from those of the rest of the population and show, if only implicitly, a sense of solidarity, directed towards preserving their culture, traditions, religions and language.”

Even if all South African history is the history of the ANC – as prescribed books at school these days pretend – and the Great Trek, the Boer Republics and the creation of Iscor, Eskom, Sasol, the Afrikaans media and publishing houses, the Afrikaner cultural organisations and institutions, were all “just a joke” as Hermann Hanekom seems to imply, South Africa is still stuck with two million misfits on “its” territory and another million or so in exile who continue to maintain some form of relationship with their country of origin.

Apart from executing us Rwandan-style – which seems to be happening already on a minor scale – or assimilating us through forced intermarriage, anglicisation and so on, you are stuck with us. We are your black – or rather white – sheep, the thorn in your side, the stranger in your midst.

And the United Nations and the rest of the world are looking at you, at your crimes, at your domination and ill-treatment of us.

You may have conquered us like the British conquered us before. On 27 January 1832 the Commercial Advertiser in Cape Town wrote: “The Cape is a British Colony – captured by British bayonets in 1806 and purchased with British gold in 1814.” And on 19 September 1857, the Cape Argus stated, similarly: “There are many things… which will advance the moral and social progress of the Colony; but nothing will conduce more to these great ends than the substitution of the English language for the present Cape Dutch. Let your language and your nationality go…”

Do these words from 150 years ago not sound familiar? Let your language and your nationality go. The problem is: what defines us Afrikaners more than anything else is precisely that we do not and will not, ever, “let go” of our language and our nationality.

As time goes by, these Bantu lords in their big black cars and their mansions – as well as you, their subjects, who kowtow to them – will find out, like the British lords before them, that their Afrikaner problem will never go away. Left to fester, it will simply get worse and worse until, finally, “South Africa” meets its nemesis, the Afrikaner…

South Africans are born to kowtow

Posted by Dan Roodt | Columns | Vrydag 6 November 2009 9:43 am

Fortunately I am an Afrikaner and not a South African. So I do not have to feel bad about my countrymen being fanatical rapists, robbers, murderers, as well as having the worst soccer team in the world.

Apart from their predilection for acting like those kids on an island without adult supervision in William Golding’s Lord of the Flies, South Africans also show a great propensity to kowtow. English is a marvellous, Creole language that has absorbed all sorts of terms from other languages, from Afrikaans to Chinese.

Kowtow, like “no can do” is an example of Chinglish, or Chinese English and, according to the little dictionary widget that a friend was kind enough to install on my laptop means:

1. kneel and touch the ground with the forehead in submission as part of Chinese custom.
2. be excessively subservient towards someone.

Believe it or not, I have something in common with Jacob Maroga, the outgoing head honcho of Eksdom, as blogger Anton Barnard calls our national electricity utility. We both studied at a place called Wits University. I happen to have a Wits Ph.D. from a now defunct department, which more or less makes me unemployable. However, if my genetics had been different I might now have been resigning from one parastatal job, walking into another, and paying myself a golden handshake of five or ten million rand just for the hell of it.

But let met not lapse into braaivleis gripes about affirmative action here. The point is that, not so long ago, Wits sent me their alumni magazine in which Jacob Maroga of Eksdom was more or less held up to be a genius. How Wits ever got hold of my address to remind me of an earlier, forgettable part of my life, I don’t know. Being subjected to Jacob Maroga’s hagiography – “A Wits man solving the country’s electricity problems” or something in that vein – was actually worse than one of those phone calls offering you a free carpet shampoo when your house actually has tiles.

It somehow set me thinking about the Seffrican capacity for kowtow, touching the ground with your forehead in the presence of some illustrious personage who, inevitably, will be black.
You see, Wits or the alumni magazine or both, was kowtowing in front of this great man Jacob Maroga who had actually made our lights go out. As they will no doubt continue to do.

Somewhere in the late eighties a lot of Afrikaners stopped being Afrikaners. They became Seffricans and like Marthinus van Schalkwyk tried to “fit into” the new scheme of things. Afrikaners, or at least those who had connections to the National Party or the Broederbond, used to have a kowtow culture of their own, defined by the somewhat off-colour word “gatkruip”. Which explains, I suppose, why they took so readily to the current habit of sucking up to the sundry demigods you can see lounging about in five-star hotels or pushing you off the road in their two-million rand four-by-four, with or without a set of blue lights.

Maybe that funny set of characters on your ugly national emblem, purporting to be from a dead language, really means: “We kowtow, no matter what.”

No matter how bad things get, South Africans will always be grateful for just being allowed to breathe.

When next time the robber loots your house, just be “thankful you are still alive”.

And send a donation to Wits. They need it to promote East African feminist literature over there, with a queue of Tanzanian professors waiting for their tenured posts.