Powered by Max Banner Ads 

Tim du Plessis skryf die volgende in sy Beeld-rubriek verlede Vrydag:

SA se eie ‘Praagse Lente’
2010-06-17 22:36

Ons beleef tans die SA weergawe van ’n Praagse Lente. Die land voel nogal goed om in te wees.

Die oorspronklike Praagse Lente het in Januarie 1968 begin toe Alexander Dubcek, Tsjeggo-Slowakye se destydse nuwe leier, ’n reeks politieke hervormings ingestel het wat die verdrukkende kommunistiese juk vir sy mense verlig het.

Maar dit het die Kremlin se ystermanne rooi laat sien. In Augustus 1968 het die tenks van die Warskou-verdrag Praag binnegeknars.

Dubcek is afgesit en sy hervormings is herroep. Maar in die sewe maande tussen Januarie en Augustus het Tsjeggo-Slowakye ’n opbloei en voelgoed-tydperk beleef wat later bekend geword het as die “Praagse Lente”.

Sedertdien is die uitdrukking wêreldwye omgangstaal vir ’n kort tydperk van heuglikheid en optimisme.

SA se “Praagse Lente” het op Saterdag 29 Mei in die Orlando-stadion in Soweto aangebreek toe die Bulls in die halfeindstryd van die Super14 teen die Crusaders gespeel en gewen het.

Toe hulle en die Stormers die volgende Saterdag terug is vir die eindstryd, was die ding beseël.

Hulle het die einde ingelui van een van die mislikste, terneerdrukkendste tydperke in post-1994-SA.

’n Tyd waarin baie wit Suid-Afrikaners begin glo het die toekoms lyk soos Julius Malema.

En toe die gedrag van Eugène Terre’Blanche se volgelinge ná die moord op hom swart Suid-Afrikaners maklik onder die indruk kon bring die meeste wit mense is wedergebore AWB’s.

Die Bulls-in-Soweto en die eerste week van WB 2010 het egter aan wit en swart Suid-Afrikaners ’n beter kant van mekaar gewys.

Ons is toe nie almal soos Malema of Terre’- Blanche se aanhangers nie, het ons agtergekom.

Dit was asof ’n mens kon voel hoe die land ontspan en weer tuis raak in sy eie vel.

Ek kan net praat as ’n wit Suid-Afrikaner en daarby ’n stedeling. Maar vir my lyk dit tog of wit en swart weer vir mekaar begin glimlag het, by wyse van spreke.

Dalk is dit my serp in die kleure van die landsvlag, maar oral knoop swart mense geselsies aan, oor Bafana, oor die koue of wat ook al.

Wit Suid-Afrikaners het geesdriftig op die Bafana-wa geklim, veral die jonges.

Hopelik het die ANC-politici wat altyd so vinnig is om te verwyt en te blameer, raakgesien hoe spontaan dit gebeur het.

In ons “Praagse Lente” het die land ’n inspuiting van verdraagsaamheid gekry wat ons bitter nodig gehad het, byna soos ’n adrenalien-inspuiting in ’n gestolde hart.

Die wedergebore AWB’s het teruggekeer na die vergetelheid waar hulle verdien om te wees.

Malema het stil geword. Dalk het die ANC se tugkomitee met hom gedoen wat Delila met Simson se hare gedoen het – sy krag weggevat.

Maar dis meer as dit. In ons “Praagse Lente” is Malema se skreeubek en sy bloeddorstige krete so onvanpas soos ’n vuvuzela by ’n simfoniekonsert.

En die ontelbare faksies in die ANC-alliansie was vir ’n wyle in dieselfde kamp – Bafana Bafana s’n.

Nadat die Russiese tenks die Praagse Lente op 21 Augustus 1968 verdryf het, het ’n winter van Sowjet-oorheersing en dwingelandy vir Tsjeggo-Slowakye aangebreek.

Dit het 22 jaar geduur, tot die val van die Sowjet-ryk in 1990.

Toe is die Praagse Lente herstel.

Twee nuwe lande het uit die puin verrys – die Tsjeggiese Republiek en Slowenië – netjies op die matriks van Dubcek se belangrikste hervorming 22 jaar tevore.

Die kanse is seker daar dat ons “Praagse Lente” sal eindig wanneer WB 2010 verby is, die dag wanneer Fifa en Sepp Blatter beheer van die land teruggee aan pres. Jacob Zuma en die ANC.

Of dit kan aanhou.

Al wat nodig is, is genoeg Suid-Afrikaners wat vasbeslote is om die soort land en gemeenskap te bou wat ons kan wees, die een wat ons was in die herfs/winter van 2010.

Einde van Du Plessis se rubriek.

Hierna het ek ‘n poging aangewend om  met die man in debat te tree oor sy opvatting van die Praagse Lente in die voormalige Tsjeggo-Slowakye, maar slegs die volgende antwoord per e-pos ontvang:

Tim Du Plessis het geskryf:

Dankie, Dan. Ons stel nie belang nie.

Groete

Tim

Waarop ek die volgende antwoord teruggestuur het:

Beste Tim,

Die Zen van ‘n lakonieke antwoord, wat boekdele spreek.

Jy en jou kollegas het seker alle wysheid in pag en is dus nie oop vir debat met ons, julle “dom” lesers nie. Maar afgesien van die historiese en filosofiese vergissings in jou rubriek, wil ek jou net op ‘n feitelike vergissing ook wys. Jy skryf:

“Twee nuwe lande het uit die puin verrys – die Tsjeggiese Republiek en Slowenië – netjies op die matriks van Dubcek se belangrikste hervorming 22 jaar tevore.”

Slowakye het wel van Tsjeggo-Slowakye afgestig, maar Slowenië was deel van die ou Joego-Slawië en het op 7 Julie 1991 selfbeskikking verkry ná ‘n suksesvolle onafhanklikheidsoorlog teen die sentrale regering van Joego-Slawië wat tien dae lank geduur het, die sogenaamde Tien-daagse oorlog.

Sowel Slowenië as Slowakye se sokkerspanne is tans in die land teenwoordig. Hoewel hul vlae (wit, blou en rooi soos Rusland s’n) maklik verwar kan word, verteenwoordig dit twee heeltemal verskillende lande.

In weerwil van die feit dat Tsjeggië en Slowakye vreedsaam op 31 Desember 1992 geskei is (teen die meerderheidswil van albei streke se bevolkings in wat ‘n federasie of konfederasie wou sien), moes Slowenië natuurlik veg vir hul onafhanklikheid van die Serwies oorheerste Joego-Slawië.

As jy in ‘n volgende rubriek nog bietjie in daardie wêreld wil kuier, kan jy dalk vir ons vertel hoe die Afrikaner in die toekoms vryheid gaan vekry, hetsy deur die Slowaakse model van vreedsame afskeiding van Tsjeggië of die Sloweense model van ‘n kort, maar intense gewapende opstand teen die meerderheidsoorheerste sentrale regering in Belgrado?

Dat soveel Sentraal- en Oos-Europese lande, om van die Baltiese state nie te vergeet nie, ná 1989 vryheid en onafhanklikheid verkry het terwyl die Afrikaner die dwingelandy van sentrale beheer, etno-kulturele oorheersing, kollektiewe landbou (“grondhervorming”) en terreur (“geweldsmisdaad”) geërf het, is insgelyks ‘n raaisel wat jy dalk vir ons arme siele kan opklaar wat so sukkel om die wêreld te verstaan. Helaas, lyk dit nie asof die vrugte van die Praagse Lente of die Berlynse muur se ineenstorting ons tot dusver beskore is nie…

Of miskien is jy en jou kollegas meer Afrosentries georiënteer en skoei julle jul op die staatkunde van ons vasteland waar eenpartystate natuurlik geen vreemde verskynsel is nie en waar minderhede gereeld verdruk of selfs uitgewis word.

Maar korrekte geografie is altyd behulpsaam, want so dikwels het ek al in Beeld gelees dat kolonel Moeammar Ghadaffi die leier van Liberië is.

Groete,

Dan Roodt

Boekmerk by:

Die openingseremonie van die wêreldsokkerbeker in Johannesburg het beklemtoon dat Suid-Afrika ‘n swart land met ‘n Afrikakultuur is. Op die televisie is ‘n gebalde swartmagvuis herhaaldelik getoon om die politieke boodskap van die wêreldbeker oor te dra, naamlik swart oorheersing.

Enige sprake dat die Westerse en Afrikanerkultuur ook bygedra het om Suid-Afrika te skep, was beperk tot die onsigbare wiskundige formules wat op die ingenieurs se rekenaars en tekenborde agtergebly het wat die kalbasstadion van Soccer City moontlik gemaak het.

Pryssangers en dansers in die Afrikastyl het ‘n pantomime uitgebeeld wat die glorie van die Afrikontinent besing het, asook die ses deelnemende Afrikalande: Nigerië, Suid-Afrika, Ivoorkus, Algerië, Kameroen en Ghana.

Hugh Masekela en ander swart kunstenaars het om die beurt populêre liedjies gesing wat deur die dansers met ritmiese bewegings gevolg is. ‘n Reusekaart van Afrika en van die wêreld is ook deur die dansspan wat net hier en daar ‘n verlore blanke gesig bevat het, met stukke materiaal uitgebeeld.

Boekmerk by:

Ek sit hier in die Eurostar-sneltrein van Brussel na Londen en het nou vir die eerste keer weer tyd om oor die PRAAG-toer deur Europa te berig. Ons besoek het eintlik al my verwagtinge oortref, want ná ons vriendelike ontvangs in Swede, het ‘n mens byna oorstelp gevoel met die gasvryheid en meegevoel van die Lae Lande, sowel Nederland as Vlaandere.

Oor die eeue vandat Jan van Riebeeck in die Kaap aangekom het, het ons verhouding met die Lae Lande hoogtepunte en laagtepunte beleef. ‘n Onlangse laagtepunt was die kulturele boikot deur Nederland in die sewentiger- en tagtigjare, maar wat nie deur Vlaandere gevolg is nie.

Kort ná ons aankoms in Brussel het ek na Antwerpen vertrek vir ‘n ete aan huis van die Vlaams Belang se leier, Filip de Winter. Ek en ‘n ander groot vriend van die Afrikaners, Jared Taylor van American Renaissance, is saam deur Annick Deneve, die Vlaams Belang-leier se sekretaresse, in Brussel opgelaai en daarna na Antwerpen geneem. In die motor gesels ek en Jared land en sand oor Suid-Afrika, asook sekere raakpunte tussen ons en die Amerikaanse Suide.

Benewens die volksmoord op Afrikaners, is selfbeskikking die ander hooftema van hierdie toer. Net soos die Afrikaners met hul vele pogings tot onafhanklikheid, soos Stellaland en Goosen, asook die Boererepublieke, het die Suidelike Amerikaners telkens selfregering nagestreef, eerst teen die Britte en toe teen die Yankees, maar tydens die Amerikaanse Burgeroorlog is hulle unatuurlik finaal deur Noorde verower, net soos ons deur die Britte in 1902 verower is. Ook die ses miljoen Vlaminge, die Nederlandssprekende volk in België, is besig met hul eie demokratiese vryheidstryd om onafhanklikheid en selfbeskikking te verkry. By die partykongres van die Vlaams Belang verlede Sondag het die volgepakte saal dikwels uitgeroep: “België barst!”, met ander woorde, dat die Belgiese staat besig is om tot niet te gaan en dat Vlaandere uiteindelik volle onafhanklikheid en ‘n staat sal verkry.

‘n Mens eet heerlik in België en die dinee by De Winter is uit die boonste rakke, met ‘n gehuurde sjef wat allerlei geregte vanuit De Winter se kombuis optoewer, vyf of ses gange as ‘n mens die kaas ná die hoofgereg insluit.

Eintlik is dit ‘n fondsinsamelingsdinee en die twintigtal mense bestaan meesal uit Antwerpse sakemanne wat die Vlaams Belang finansieel ondersteun. Aan tafel praat ek Afrikaans en al die Vlaminge volg my gemaklik. Ttrouens, ‘n gewaarwording wat al hoe sterker by my inslag gevind het, is dat ons taal, Afrikaans, ‘n mens eintlik toegang tot die hele Noord-Europa gee. Die Lae Lande, natuurlik, waar ons geredelik verstaan word, maar ook Duitsland, Switserland en die Skandinawiese lande waar ons met geringe moeite daardie tale kan aanleer, danksy ons taal se ooreenkomste wat woordeskat, sintaksis en selfs uitspraak betref.

Ek dink nie die meeste Afrikaners besef in watter mate ons Afrikaanse kultuur, soos ons volksliedjies en letterkunde, eintlik deel vorm van byvoorbeeld die Vlaamse kultuur nie. Op skool leer die meeste Vlaminge ons volksliedjies en kry ook blootstelling aan die Afrikaanse poësie. Een van die dames aan my tafel verduidelik hoe sy vir ‘n vriendin ‘n mooi gedig oor moederskap moes voordra en niks gepas in Nederlands kon vind nie. Daarna het sy op ‘n gedig van Elisabeth Eybers afgekom en dit het groot byval gevind.

Die aantreklikheid van Afrikanerkultuur vir sowel die Vlaminge as die Hollanders verteenwoordig ‘n soort “sagte mag” wat ons steeds uitstraal, in weerwil van ons huidige staatloosheid en oorheersing deur die ANC se swart rassiste. Hunington het mos gepraat van “harde en sagte mag” en het Amerika se popkultuur van Hollywood, Coca-Cola, McDonald en Levi-denims as deel van die land se “sagte mag” getipeer.

Twee dae ná die dinee by De Winter, sit ek in die Schiller-kafee op die Rembrandtplein in Amsterdam en vra ‘n Nederlandse joernalis van die koerant “De Pers” die vraag aan my: “Hoe sou jy die Afrikanerkultuur beskryf?” In 2006 het ek by die American Renaissance-kongres in Washington die frase, “Beethoven in die Bosveld” gebruik en ek herhaal dit teenoor hom. Dis nie dat alle Afrikaners Beethoven op die klavier of die viool speel nie, maar daardie kombinasie van Hoog-Europese gekultiveerdheid, geletterheid en finesse met die viriele jag- en pionierskultuur, is wat die Afrikaner ‘n unieke wese op hierdie planeet maak.

Meer oor ons besoek aan Amsterdam egter later. Ná die gesprek oor Elisabeth Eybers en die voortreflikheid van die Afrikaanse poësie met die welgeklede, welvarende Vlaminge aan tafel, versoek De Winter vir my en Jared Taylor om elkeen ‘n kort toespraak iewers tussen die hoofgereg en die kaas te maak, hy in Engels, ek in Afrikaans. In my kort praatjie verwys ek na ons swaarkry onder die juk van die ANC, maar ook na ons gemeenskaplike vryheidstryd om onafhanklikheid en vryheid te verkry. Ten slotte kwoteer ek die bekende woorde van I.D. du Plessis:

“Nee, soet is die stryd vir die stryder,

Al moet hy uiteindelik verloor;

Maar die man wat sy deelname weier,

Is die man wat sy nasie vermoor.

Die Vlaminge klap warm hande vir my enkele onvoorbereide woorde. Iemand komplimenteer my later selfs op my “grandiose toespraak”. In sy Engelse toespraak meen Jared Taylor dat hy my beny dat ek in ‘n taal wat so naby aan dié van die Vlaminge is myself verstaanbaar kon maak. Volgens hom stry ons almal, PRAAG, American Renaissance en die Vlaams Belang, dieselfde stryd ten behoud van die Westerse beskawing. Hoewel die proses van aftakeling by ons in ‘n veel meer gevorderde stadium verkeer, is ons problematiek van kultuurbotsing, asook rasse- en etniese verskille, deesdae die universele kwessies van die hele Westerse wêreld, insgelyks hier in Europa. Dus het ons waarskynlik vir die eerste keer in meer as ‘n eeu die kans om nie net onsself aan die buitewêreld verstaanbaar te maak nie, maar ook op gelyke voet deel te neem aan die Europese politieke en filosofiese gesprek.

Ek sal oor die volgende paar dae nog verder berig oor ons ontvangs in Nederland, asook by die kongres van die Vlaams Belang in Antwerpen en ons kuier by die jong Afrikaneraktiviste in Londen wat die betoging voor die SA ambassade op Trafalgarplein georganiseer het.

Binnekort die volgende aflewering wat dit betref.

Boekmerk by: