Powered by Max Banner Ads 

Tim du Plessis skryf die volgende in sy Beeld-rubriek verlede Vrydag:

SA se eie ‘Praagse Lente’
2010-06-17 22:36

Ons beleef tans die SA weergawe van ’n Praagse Lente. Die land voel nogal goed om in te wees.

Die oorspronklike Praagse Lente het in Januarie 1968 begin toe Alexander Dubcek, Tsjeggo-Slowakye se destydse nuwe leier, ’n reeks politieke hervormings ingestel het wat die verdrukkende kommunistiese juk vir sy mense verlig het.

Maar dit het die Kremlin se ystermanne rooi laat sien. In Augustus 1968 het die tenks van die Warskou-verdrag Praag binnegeknars.

Dubcek is afgesit en sy hervormings is herroep. Maar in die sewe maande tussen Januarie en Augustus het Tsjeggo-Slowakye ’n opbloei en voelgoed-tydperk beleef wat later bekend geword het as die “Praagse Lente”.

Sedertdien is die uitdrukking wêreldwye omgangstaal vir ’n kort tydperk van heuglikheid en optimisme.

SA se “Praagse Lente” het op Saterdag 29 Mei in die Orlando-stadion in Soweto aangebreek toe die Bulls in die halfeindstryd van die Super14 teen die Crusaders gespeel en gewen het.

Toe hulle en die Stormers die volgende Saterdag terug is vir die eindstryd, was die ding beseël.

Hulle het die einde ingelui van een van die mislikste, terneerdrukkendste tydperke in post-1994-SA.

’n Tyd waarin baie wit Suid-Afrikaners begin glo het die toekoms lyk soos Julius Malema.

En toe die gedrag van Eugène Terre’Blanche se volgelinge ná die moord op hom swart Suid-Afrikaners maklik onder die indruk kon bring die meeste wit mense is wedergebore AWB’s.

Die Bulls-in-Soweto en die eerste week van WB 2010 het egter aan wit en swart Suid-Afrikaners ’n beter kant van mekaar gewys.

Ons is toe nie almal soos Malema of Terre’- Blanche se aanhangers nie, het ons agtergekom.

Dit was asof ’n mens kon voel hoe die land ontspan en weer tuis raak in sy eie vel.

Ek kan net praat as ’n wit Suid-Afrikaner en daarby ’n stedeling. Maar vir my lyk dit tog of wit en swart weer vir mekaar begin glimlag het, by wyse van spreke.

Dalk is dit my serp in die kleure van die landsvlag, maar oral knoop swart mense geselsies aan, oor Bafana, oor die koue of wat ook al.

Wit Suid-Afrikaners het geesdriftig op die Bafana-wa geklim, veral die jonges.

Hopelik het die ANC-politici wat altyd so vinnig is om te verwyt en te blameer, raakgesien hoe spontaan dit gebeur het.

In ons “Praagse Lente” het die land ’n inspuiting van verdraagsaamheid gekry wat ons bitter nodig gehad het, byna soos ’n adrenalien-inspuiting in ’n gestolde hart.

Die wedergebore AWB’s het teruggekeer na die vergetelheid waar hulle verdien om te wees.

Malema het stil geword. Dalk het die ANC se tugkomitee met hom gedoen wat Delila met Simson se hare gedoen het – sy krag weggevat.

Maar dis meer as dit. In ons “Praagse Lente” is Malema se skreeubek en sy bloeddorstige krete so onvanpas soos ’n vuvuzela by ’n simfoniekonsert.

En die ontelbare faksies in die ANC-alliansie was vir ’n wyle in dieselfde kamp – Bafana Bafana s’n.

Nadat die Russiese tenks die Praagse Lente op 21 Augustus 1968 verdryf het, het ’n winter van Sowjet-oorheersing en dwingelandy vir Tsjeggo-Slowakye aangebreek.

Dit het 22 jaar geduur, tot die val van die Sowjet-ryk in 1990.

Toe is die Praagse Lente herstel.

Twee nuwe lande het uit die puin verrys – die Tsjeggiese Republiek en Slowenië – netjies op die matriks van Dubcek se belangrikste hervorming 22 jaar tevore.

Die kanse is seker daar dat ons “Praagse Lente” sal eindig wanneer WB 2010 verby is, die dag wanneer Fifa en Sepp Blatter beheer van die land teruggee aan pres. Jacob Zuma en die ANC.

Of dit kan aanhou.

Al wat nodig is, is genoeg Suid-Afrikaners wat vasbeslote is om die soort land en gemeenskap te bou wat ons kan wees, die een wat ons was in die herfs/winter van 2010.

Einde van Du Plessis se rubriek.

Hierna het ek ‘n poging aangewend om  met die man in debat te tree oor sy opvatting van die Praagse Lente in die voormalige Tsjeggo-Slowakye, maar slegs die volgende antwoord per e-pos ontvang:

Tim Du Plessis het geskryf:

Dankie, Dan. Ons stel nie belang nie.

Groete

Tim

Waarop ek die volgende antwoord teruggestuur het:

Beste Tim,

Die Zen van ‘n lakonieke antwoord, wat boekdele spreek.

Jy en jou kollegas het seker alle wysheid in pag en is dus nie oop vir debat met ons, julle “dom” lesers nie. Maar afgesien van die historiese en filosofiese vergissings in jou rubriek, wil ek jou net op ‘n feitelike vergissing ook wys. Jy skryf:

“Twee nuwe lande het uit die puin verrys – die Tsjeggiese Republiek en Slowenië – netjies op die matriks van Dubcek se belangrikste hervorming 22 jaar tevore.”

Slowakye het wel van Tsjeggo-Slowakye afgestig, maar Slowenië was deel van die ou Joego-Slawië en het op 7 Julie 1991 selfbeskikking verkry ná ‘n suksesvolle onafhanklikheidsoorlog teen die sentrale regering van Joego-Slawië wat tien dae lank geduur het, die sogenaamde Tien-daagse oorlog.

Sowel Slowenië as Slowakye se sokkerspanne is tans in die land teenwoordig. Hoewel hul vlae (wit, blou en rooi soos Rusland s’n) maklik verwar kan word, verteenwoordig dit twee heeltemal verskillende lande.

In weerwil van die feit dat Tsjeggië en Slowakye vreedsaam op 31 Desember 1992 geskei is (teen die meerderheidswil van albei streke se bevolkings in wat ‘n federasie of konfederasie wou sien), moes Slowenië natuurlik veg vir hul onafhanklikheid van die Serwies oorheerste Joego-Slawië.

As jy in ‘n volgende rubriek nog bietjie in daardie wêreld wil kuier, kan jy dalk vir ons vertel hoe die Afrikaner in die toekoms vryheid gaan vekry, hetsy deur die Slowaakse model van vreedsame afskeiding van Tsjeggië of die Sloweense model van ‘n kort, maar intense gewapende opstand teen die meerderheidsoorheerste sentrale regering in Belgrado?

Dat soveel Sentraal- en Oos-Europese lande, om van die Baltiese state nie te vergeet nie, ná 1989 vryheid en onafhanklikheid verkry het terwyl die Afrikaner die dwingelandy van sentrale beheer, etno-kulturele oorheersing, kollektiewe landbou (“grondhervorming”) en terreur (“geweldsmisdaad”) geërf het, is insgelyks ‘n raaisel wat jy dalk vir ons arme siele kan opklaar wat so sukkel om die wêreld te verstaan. Helaas, lyk dit nie asof die vrugte van die Praagse Lente of die Berlynse muur se ineenstorting ons tot dusver beskore is nie…

Of miskien is jy en jou kollegas meer Afrosentries georiënteer en skoei julle jul op die staatkunde van ons vasteland waar eenpartystate natuurlik geen vreemde verskynsel is nie en waar minderhede gereeld verdruk of selfs uitgewis word.

Maar korrekte geografie is altyd behulpsaam, want so dikwels het ek al in Beeld gelees dat kolonel Moeammar Ghadaffi die leier van Liberië is.

Groete,

Dan Roodt

Boekmerk by:

Ek sit hier in die Eurostar-sneltrein van Brussel na Londen en het nou vir die eerste keer weer tyd om oor die PRAAG-toer deur Europa te berig. Ons besoek het eintlik al my verwagtinge oortref, want ná ons vriendelike ontvangs in Swede, het ‘n mens byna oorstelp gevoel met die gasvryheid en meegevoel van die Lae Lande, sowel Nederland as Vlaandere.

Oor die eeue vandat Jan van Riebeeck in die Kaap aangekom het, het ons verhouding met die Lae Lande hoogtepunte en laagtepunte beleef. ‘n Onlangse laagtepunt was die kulturele boikot deur Nederland in die sewentiger- en tagtigjare, maar wat nie deur Vlaandere gevolg is nie.

Kort ná ons aankoms in Brussel het ek na Antwerpen vertrek vir ‘n ete aan huis van die Vlaams Belang se leier, Filip de Winter. Ek en ‘n ander groot vriend van die Afrikaners, Jared Taylor van American Renaissance, is saam deur Annick Deneve, die Vlaams Belang-leier se sekretaresse, in Brussel opgelaai en daarna na Antwerpen geneem. In die motor gesels ek en Jared land en sand oor Suid-Afrika, asook sekere raakpunte tussen ons en die Amerikaanse Suide.

Benewens die volksmoord op Afrikaners, is selfbeskikking die ander hooftema van hierdie toer. Net soos die Afrikaners met hul vele pogings tot onafhanklikheid, soos Stellaland en Goosen, asook die Boererepublieke, het die Suidelike Amerikaners telkens selfregering nagestreef, eerst teen die Britte en toe teen die Yankees, maar tydens die Amerikaanse Burgeroorlog is hulle unatuurlik finaal deur Noorde verower, net soos ons deur die Britte in 1902 verower is. Ook die ses miljoen Vlaminge, die Nederlandssprekende volk in België, is besig met hul eie demokratiese vryheidstryd om onafhanklikheid en selfbeskikking te verkry. By die partykongres van die Vlaams Belang verlede Sondag het die volgepakte saal dikwels uitgeroep: “België barst!”, met ander woorde, dat die Belgiese staat besig is om tot niet te gaan en dat Vlaandere uiteindelik volle onafhanklikheid en ‘n staat sal verkry.

‘n Mens eet heerlik in België en die dinee by De Winter is uit die boonste rakke, met ‘n gehuurde sjef wat allerlei geregte vanuit De Winter se kombuis optoewer, vyf of ses gange as ‘n mens die kaas ná die hoofgereg insluit.

Eintlik is dit ‘n fondsinsamelingsdinee en die twintigtal mense bestaan meesal uit Antwerpse sakemanne wat die Vlaams Belang finansieel ondersteun. Aan tafel praat ek Afrikaans en al die Vlaminge volg my gemaklik. Ttrouens, ‘n gewaarwording wat al hoe sterker by my inslag gevind het, is dat ons taal, Afrikaans, ‘n mens eintlik toegang tot die hele Noord-Europa gee. Die Lae Lande, natuurlik, waar ons geredelik verstaan word, maar ook Duitsland, Switserland en die Skandinawiese lande waar ons met geringe moeite daardie tale kan aanleer, danksy ons taal se ooreenkomste wat woordeskat, sintaksis en selfs uitspraak betref.

Ek dink nie die meeste Afrikaners besef in watter mate ons Afrikaanse kultuur, soos ons volksliedjies en letterkunde, eintlik deel vorm van byvoorbeeld die Vlaamse kultuur nie. Op skool leer die meeste Vlaminge ons volksliedjies en kry ook blootstelling aan die Afrikaanse poësie. Een van die dames aan my tafel verduidelik hoe sy vir ‘n vriendin ‘n mooi gedig oor moederskap moes voordra en niks gepas in Nederlands kon vind nie. Daarna het sy op ‘n gedig van Elisabeth Eybers afgekom en dit het groot byval gevind.

Die aantreklikheid van Afrikanerkultuur vir sowel die Vlaminge as die Hollanders verteenwoordig ‘n soort “sagte mag” wat ons steeds uitstraal, in weerwil van ons huidige staatloosheid en oorheersing deur die ANC se swart rassiste. Hunington het mos gepraat van “harde en sagte mag” en het Amerika se popkultuur van Hollywood, Coca-Cola, McDonald en Levi-denims as deel van die land se “sagte mag” getipeer.

Twee dae ná die dinee by De Winter, sit ek in die Schiller-kafee op die Rembrandtplein in Amsterdam en vra ‘n Nederlandse joernalis van die koerant “De Pers” die vraag aan my: “Hoe sou jy die Afrikanerkultuur beskryf?” In 2006 het ek by die American Renaissance-kongres in Washington die frase, “Beethoven in die Bosveld” gebruik en ek herhaal dit teenoor hom. Dis nie dat alle Afrikaners Beethoven op die klavier of die viool speel nie, maar daardie kombinasie van Hoog-Europese gekultiveerdheid, geletterheid en finesse met die viriele jag- en pionierskultuur, is wat die Afrikaner ‘n unieke wese op hierdie planeet maak.

Meer oor ons besoek aan Amsterdam egter later. Ná die gesprek oor Elisabeth Eybers en die voortreflikheid van die Afrikaanse poësie met die welgeklede, welvarende Vlaminge aan tafel, versoek De Winter vir my en Jared Taylor om elkeen ‘n kort toespraak iewers tussen die hoofgereg en die kaas te maak, hy in Engels, ek in Afrikaans. In my kort praatjie verwys ek na ons swaarkry onder die juk van die ANC, maar ook na ons gemeenskaplike vryheidstryd om onafhanklikheid en vryheid te verkry. Ten slotte kwoteer ek die bekende woorde van I.D. du Plessis:

“Nee, soet is die stryd vir die stryder,

Al moet hy uiteindelik verloor;

Maar die man wat sy deelname weier,

Is die man wat sy nasie vermoor.

Die Vlaminge klap warm hande vir my enkele onvoorbereide woorde. Iemand komplimenteer my later selfs op my “grandiose toespraak”. In sy Engelse toespraak meen Jared Taylor dat hy my beny dat ek in ‘n taal wat so naby aan dié van die Vlaminge is myself verstaanbaar kon maak. Volgens hom stry ons almal, PRAAG, American Renaissance en die Vlaams Belang, dieselfde stryd ten behoud van die Westerse beskawing. Hoewel die proses van aftakeling by ons in ‘n veel meer gevorderde stadium verkeer, is ons problematiek van kultuurbotsing, asook rasse- en etniese verskille, deesdae die universele kwessies van die hele Westerse wêreld, insgelyks hier in Europa. Dus het ons waarskynlik vir die eerste keer in meer as ‘n eeu die kans om nie net onsself aan die buitewêreld verstaanbaar te maak nie, maar ook op gelyke voet deel te neem aan die Europese politieke en filosofiese gesprek.

Ek sal oor die volgende paar dae nog verder berig oor ons ontvangs in Nederland, asook by die kongres van die Vlaams Belang in Antwerpen en ons kuier by die jong Afrikaneraktiviste in Londen wat die betoging voor die SA ambassade op Trafalgarplein georganiseer het.

Binnekort die volgende aflewering wat dit betref.

Boekmerk by:

Soos gewoonlik, sit Jan-Jan Joubert in vandag se Rapport weer die pot mis. Hy skryf:

“Gelukkig is hierdie slegte week afgeloop, en moet ons nou voortgaan.

Die gruwelike dood van mnr. Eugène Terre’Blanche van die AWB en die uitsprake en gedrag van mnr. Julius Malema van die ANC het enige denkende mens se geduld en geloof in die land nogmaals verskriklik beproef.

Die meeste mense het, soos altyd, kopgehou. Malema is tans meer geïsoleerd as ooit tevore in die ANC (ons sal natuurlik moet sien of dit hou) en min wit mense dink die AWB is die toekoms.”

Die moord op ET was die laaste drupper in die emmer soos ek Vrydag ook op versoek van LitNet en op praag.co.za geskryf het: ‘n Moord te veel. Deel van ons probleem in dié land is dat ons sulke onnosele joernaliste het. Hulle is tot geen analise in staat nie, maar wil die publiek net “reg skryf” en breinspoel om hierdie onhoudbare situasie te aanvaar.

Vandat die Afrikaanse taalstryd in die laat negentigerjare begin het, lees ek allerlei studies oor etniese konflikte in ander dele van die wêreld en, glo my, ons is reeds midde-in ‘n etniese konflik wat nou bloot eskaleer.

Mense soos Jan-Jan wat die “middelgrond” bepleit of verdedig, weet nie waarmee hulle te doen het nie. Tipies in sulke situasies is dat daardie middelgrond eenvoudig verdwyn. Al wat na dese oorbly is óf Malema óf die AWB. Daar is niks tussenin nie.

Almal van ons – ook Jan-Jan – sal binnekort moet kies. Mense soos Jan-Jan gaan uiteindelik op hul knieë pleit om nie te hoef te kies nie, maar soos Kierkegaard gesê het: om nie te kies nie, is ook ‘n keuse. Die besluiteloses op hul middelgrond wat vinnig wegkalwe, gaan eerste ondergaan. Vir ons wat reeds vir die Afrikaner en sy oorlewing gekies het, is daar nog hoop.

Boekmerk by:

Jaco Kirsten skryf in vandag se Rapport oor bruines se onwilligheid om aan die Afrikaanse taalstryd deel te neem. Toevallig het ek ook gister oor Bruines téén Afrikaners op die Praag-webwerf geskryf. Daar is gepubliseerde taalkundige studies wat Jaco Kirsten se argument staaf, naamlik dat die bruin middelklas, asook bykans die hele jeugdige bruin bevolking in die groter Kaapstadgebied reeds verengels het. Dis net die bejaardes en diegene op die platteland wat nog Afrikaans praat. Afrikaans word ernstig bedreig en ons enigste hoop is die internet wat ‘n medium is wat hoofsaaklik deur Afrikaners in Afrikaans gebruik word. ‘n Mens hoef maar net Facebook te besoek om dit agter te kom. Ons het nie langer die bruin “hekwagters” nodig nie, soos Breyten Breytenbach enkele jare gelede na hulle verwys het. Benewens die internet, is ‘n volkstaat die enigste langtermynoplossing vir Afrikaans. Sonder ‘n staat kan geen taal oorleef nie en ons staat is tans Engels. Afrikaners gaan nie in hul vryheidstrewe gestuit kan word nie en elke stukkie onverskrokke joernalistiek soos dié is ‘n mylpaal op pad na vryheid.

Boekmerk by:

Everyone has been commenting the South African matric results lately, including the fact that whites outscore blacks in marks and distinctions.

One black columnist doing some soul-searching is The Sowetan’s Sandile Memela. He writes:

A FEW days ago I had a conversation with my niece Nomfundo about matric results.

She is a second-year science student at Wits University. She obtained one distinction at a private school in matric.

Nomfundo does not believe that whites have greater intelligence than blacks.

“It is not that whites are smarter. The fact of the matter is that black students are just lazy and uninspired. They lack focus, discipline and determination ,” she says.

It is a fact that in the post-liberation period, African students in matric hold the record for being the worst performers.

If you look at the faces of smiling and happy pupils who have obtained more than six distinctions in matric this year, they are mostly white.

Of course, that tells us something, not about who has superior intelligence but who is willing to work, work and work hard even if they go to parties.

Nomfundo says during her high school days, what struck her was what African students were obsessed with.

“Black pupils seem to be interested in hairstyles, designer labels, parties and, of course, booze.”

Read the whole article here.

What Memela argues, is that black failure and white success may be ascribed to a difference in attitude. But just like two individuals may differ in both attitude and ability, it is certainly admissable that races, too, may differ not only in attitude but also in ability. How much of the one can be explained by the other? After all, if I am a bad golfer and I find the game frustrating, I am more likely to give it up than pursue and practise it until I become a low handicapper.

What goes for golf, goes for maths and science, as well as school or university in general. Since The Bell Curve, not to mention may scientific studies published in peer-review journals, we all know that blacks have a lower average IQ than whites. In South Africa, the white IQ is somewhere around 100 whereas the average black IQ is about 70.

Blacks generally prefer parties and festivals because a lot of them lack the mental ability to excel at such demanding subjects as mathematics and natural science which require logical reasoning and cognitive ability. Of course, a small minority – less than one percent – of such abilities and even the mediocre ones are showered with praise, bursaries, corporate scholarships and so on.

What government should do, is to bring back IQ tests in school like they used to exist under the old government. Research in this area should also be funded by companies and the National Research Foundation. Only when we have a better idea of South Africa’s cognitive and intellectual capital, will the debate about the matric results become meaningful and scientific, instead of vague exhortations to blacks to drink less beer and study more.

However, while ignoring race differences in IQ, Memela is quite right when he says:

“It is time black society accepted it is raising lazy and uninspired pupils who are encouraged to rely on false affirmative action.

In fact, black pupils have internalised a culture of entitlement that over-emphasises skin colour, worshipping at the altar of materialism and political connectivity over merit.

This marks the beginning of the end of black rule and self-determination as ultimate power, knowledge and intelligence will always rest with whites.”

The only problem is, South African whites have been so bamboozled by 0ur liberal media and the ANC government’s propaganda that they are starting to doubt their own talents.

Except for those white matriculants, mostly girls who, year after year when school-leaving results are published, continue to surprise us by shooting the lights out. One Afrikaans girl from Hoërskool Florida, Wilmé Olivier, obtained a 100% pass rate in the more difficult and demanding Alpha Mathematics.

But what kind of future is there for her and so many other white kids who obtain brilliant marks but who will soon be demotivated by anti-white discrimination in South Africa?

Read the latest news on similar issues on Race and ethnicity.

Boekmerk by:

Following on my recent post where I defend the notion that Afrikaners exist as a minority group in South Africa, it amuses me that we Afrikaners always have to define ourselves in the face of a general scepticism that there is such a thing as an Afrikaner, despite physical evidence to the contrary.

On the other hand, the question is never asked: What is a South African? Is it an ethnic group, a nationality or simply an administrative category? There being no South African language, apart from English which is also spoken in the United States, Britain, Australia, Canada, and so on, language cannot define the South African. Having a South African ID book could be a defining characteristic, but what then about those people who have acquired theirs illegally? Are they still “South Africans”?

Many of our compatriots never register their children’s births and so the Dept. of Home Affairs will accept a sworn affidavit by the mother that her child was born in South Africa as proof of South African citizenship.

How many “South Africans”, speaking various languages and belonging to a diversity of cultures, can place their hands on their hearts and swear that they were born here?

What is the difference between a Zimbabwean and a South African, especially since for all practical purposes the border between the two countries has been abolished?

“South Africans” read British and American books, watch American movies and TV programmes, and mostly call themselves “Africans”. On the UNISA building there is a massive poster proclaiming it to be an “African university”.

It seems to me that there is a real lack of any South African nationalism and that the people or peoples who inhabit this land do not have any definable national identity. There are some who claim that the Constitution of 1996 gave South Africa an “identity”. But given that the constitution is flaunted every day – even the right to life, not to mention the right to speak any of eleven “official languages” that are official in name only – does South Africa have a definable identity? Or is it just a relic of “the colonial and apartheid past”, to be claimed by the whole of Africa as its economic and financial hub, just like the SA World Cup is really “the African World Cup”?

To paraphrase ex-president Thabo Mbeki: South Africa, define thyself!

Boekmerk by:

In Suid-Afrika is die werklikheid altyd vreemder as fiksie. Elke dag lees ons van nuwe absurditeite, soos betogers teen “dienslewering” wat munisipale kantore afbrand, vermoedelik in ‘n poging om “dienslewering” te verbeter. As jy die polisie bel, kom hulle nie. Maar wee die vrou wat ‘n gewapende rower uit noodweer in haar huis doodskiet, dan daag twintig gewapende polisiemanne terstond op om haar vir moord te arresteer.

By hierdie surrealistiese werklikheid moet gevoeg word die moroniese gesanik van joernaliste in die hoofstroompers oor apartheid. Dis asof hulle terugverlang na apartheid, want toe was daar vir hulle – gewaande – morele sekerhede wat hoegenaamd nie meer in ons kakistokrasie geld nie. En vir diegene wat dink dat ek nou op Grieks vloek, “kakistokrasie” beteken inderdaad “regering deur die slegstes en onbekwaamstes”.

Die jongste voorbeeld van iemand wat in sy poging tot morele selfregverdiging ‘n kinderlike karikatuur van apartheid aan ons voorhou, is ene Gert van der Westhuizen in Beeld.

‘n Mens kan seker elkeen van Van der Westhuizen se stellings oor hoe erg apartheid was met statistieke en ander historiese gegewens weerlê, maar die algemene houding van dié tipe hoogheilige rubriekskrywers in Beeld, Rapport, Die Burger en soortgelyke media kan opgesom word met die stelling deur een of ander Marxistiese geskiedskrywer: “Moenie my met die feite verveel nie!”

In elk geval, soos ‘n briefskrywer hier op praag.co.za uitgeroep het: “…die vraag (ontstaan) of Van der Westhuizen hoegenaamd bewus is van die hede? Het (hy) nog kontak met die werklikheid?”

Ek dink die antwoord is ‘n besliste nee. En dan dink ek, hoe meer geweld en onreg daar in ons tyd plaasvind, hoe harder gaan Van der Westhuizen en diesulkes hul agtergehaalde stryd teen hul apartheidsfiksie voortsit.

Teenoor apartheid, wat alles wat boos en sleg is, voorstel, staan daardie toonbeeld van voortreflikheid, geregtigheid en morele vlekkeloosheid wat vandag as transformasie bekendstaan.

Gestel nou toe die Nasionale Party in 1948 met ‘n minderheid blanke stemme maar ‘n meerderheid setels ingekom het, het hy pleks van apartheid, hedendaagse rassetransformasie toegepas? Dan sou Verwoerd die Nobelprys vir vrede gewen het en sou Gert van der Westhuizen en sy bende napraters vandag popelende lofprysinge aan die NP se transformasiebeleid geskryf het. Moontlik sou hulle dan vandag oor die veel groter vergrype van kommunisme, pleks van apartheid, geskryf het in ‘n soortgelyke poging tot morele selfregverdiging.

Boekmerk by:

Die voortgesette mediasirkus rondom regter Motata, die beroemdste Jaguar-bestuurder in die land, het ‘n interessante etimologiese feit na vore gebring. Volgens hom bevat Sotho geen onderskeid tussen Engelse en Afrikaanse blankes nie en word daar eenvoudig na hulle as “leburu” verwys.

Te midde van die huidige opwelling in anti-wit gevoelens in Suid-Afrika, is sy verklaring dat “dit normaal is om na ‘n blanke man as ‘leburu’ te verwys” nie sonder betekenis nie. Dit herinner my aan die plakkaat wat daar destyds om die nek van dokter Melville Edelstein se lyk op 16 Junie 1976 gehang is en waarin hy ‘n “Boer” genoem is, al was hy ‘n Joodse, Engelssprekende blanke liberaal.

Natuurlik was dit tot dusver ‘n strategie van vele Engelssprekende blankes om anti-blanke gevoelens na Afrikaners te kaats, wat een rede is waarom Afrikaners gewoonlik as “rassiste” in die Engelse media uitgesonder word. Eugene Terre’Blanche word meesal deur die Afrikaanse media as ‘n marginale figuur geïgnoreer, maar is ontsettend gewild onder Engelse joernaliste wat hom gebruik om swart woede aan te blaas en op Afrikaners te fokus.

Dog na my mening het hierdie strategie totaal geboemerang en het dit bloot die vlak van rassepolarisering in die land verhoog.

Nog ‘n interessante feit is dat die Engelse woord “boor” ook van “Boer” afkomstig is. Volgens die Shorter Oxford Dictionary, beteken “boor” ‘n Nederlandse, Germaanse of ander vreemde boer… ‘n plattelander, ‘n plaasjapie; ‘n growwe of onverfynde persoon”.

Met die verengelsing van Suid-Afrika se swart elite, het figure soos regter Motata en regter Hlope die Britse afkeer van Afrikaners aangeneem, maar beskou plaaslike Engelse blankes, wat grondig van Britte in voorkoms en identiteit verskil, as ‘n subkategorie van “Boer” of “leburu”.

Gegewe die voorliefde van swart Suid-Afrikaners vir alles wat Amerikaans is, verbaas dit my insgelyks dat die skeldnaam wat deur swart Amerikaners vir suidelike blankes gebruik word, “crackers”, nog nie sy weg na hul plaaslike woordeskat gevind het nie, tesame met die oorvloed VS-begrippe soos “regstellende aksie”, “diversiteit” en “bemagtiging”.

Oudpresident Bill Clinton het homself verlede jaar op die Larry King Live-uitsending grappenderwys teen die beskuldiging verdedig dat hy “‘cracker’-stemme vir Barack Obama sou bymekaar jaag”.

Malcolm X en die radikale Black Panther-party in die VSA was ook lief vir die term “cracker” gedurende die Amerikaanse Burgerregtebeweging.

Boere, “crackers”… soos president Robert Mugabe gesê het: hulle is almal net “vervloekste blankes” (bloody whites)!

Boekmerk by:

I attended the gathering at the Vegkop battlefield site for about two hours and plead guilty to warning the people there that SA is getting so unstable that organised genocide on the scale of Rwanda is a possibility not to be discounted too lightly.

The discussion around genocide over the past few weeks in Afrikaans was set off, not by a “right-wing bigot” as you continue in your tribal Johannesburg-English way to stereotype Afrikaners, but by the left-wing, ANC- supporting theologian Nico Smith.

On September 11 he wrote an article in Beeld, Pas aan of pas op (Adapt or beware), in which he forecast that Afrikaners insisting on language rights and complaining about affirmative action will end up like the French Algerians who were given the choice of “the suitcase or the coffin” by the National Liberation Front in the early sixties.

No one can deny the wall of hate from the state directed against Afrikaner farmers, teachers, schools, universities, museums, monuments and so on. Huge amounts of taxpayer rands are being spent on court cases and other actions to eradicate Afrikaans from educational institutions and to remove Afrikaner farmers from the land they have farmed for generations.

The nature of injuries sustained in military-style attacks on farms and suburban houses are not of a civil or even criminal nature.

At a recent medical conference on trauma surgery held in the US, a high- ranking officer from the US army called the South African delegate aside and told her: “Judging from the type of injuries you have shown us, I am afraid there is a war in your country. Such injuries do not occur in peacetime.”

I am sorry to disturb you in your liberal dreamworld where you are “cremating deceased livestock and sucking on a beer”, but this country is already engaged in a low-intensity ethnic conflict that may well escalate into dominee Smith’s vision of a white genocide.

The umKhonto weSizwe and Apla- controlled SANDF, of which we have recently seen the levels of discipline, has about 500000 automatic weapons at its disposal.

Likewise, the SABC is the perfect weapon to exhort the majority population to drive the hated white racists or “bigots” into the sea.

The tide of history, as is amply demonstrated by Algeria, the former Portuguese colonies and, of course, Zimbabwe, is against the continued presence of whites in Africa. We are all living under the sword of Damocles.

Comments from Business Day:

Boekmerk by:

Die nuus dat die Switserse voedselreus, Nestlé, in Zimbabwe melk aankoop van ‘n voorheen blanke plaas wat deur mev. Grace Mugabe afgevat is, laat ‘n mens in jou sjokolade verstik. Ook lyk dit asof Switsers tans hul bes doen om die argwaan van Suider-Afrikaanse blankes te ontketen. Want as St. Gallen in Switserland nie Paul Kruger as ‘n straatnaam in hul dorp afskaf nie, dan maak die Switserse baas van FIFA, Sep Blätter dom uitlatings soos dat geweldsmisdaad in Suid-Afrika op “rassistiese persepsies” berus.

Sekerlik is daar mense wat ná dié nuus met ander oë na Nestlé se produkte op ons winkelrakke kyk. Enige boikotaksie teen Nestlé weens sy medepligtigheid aan die anti-blanke rassisme van die Mugabe-regime behoort ondersteun te word. Indien Switsers, met wie ons sedert Paul Kruger se dae, maar ook tydens die sanksiejare, goeie verhoudings gehad het, hulself nou by Afrikaners ongewild wil maak, is dit seker hul keuse.

Maar die ergste aan die Nestlé-Mugabe-melkskandaal, is die onderliggende korporatiewe sinisme wat uit die maatskappy se houding en verklaring spreek. Hy koop melk “in die ope mark” aan. Indien plase op grond van ras deur die swart rassiste van Zimbabwe gekonfiskeer is, maak dit nie saak nie. Die maatskappy doen nou sake met die nuwe eienares, mev. Grace Mugabe, wat saam met Winnie Mandela seker die beroemdste verbruiker van luuksegoedere in Suider-Afrika moet wees.

In Suid-Afrika neem groot ondernemings presies dieselfde houding in deur die ANC se rassistiese wette teen die blanke bevolking tot op die letter na te volg. Meer nog, vele groot maatskappye diskrimineer meer teen blankes en Afrikaners as wat die ANC se wette en beleid van hulle vereis, stel geen blankes meer aan nie en versprei dikwels negatiewe voorstellings van blankes in hul kommunikasie soos advertensies. Terwyl sulke maatskappye graag met mev. Grace Mugabe en die ANC se korrupte oligarge sake doen, straf hulle klein sake, wat die laaste toevlug van die blanke ondernemer verteenwoordig, deur hulle van tenders en transaksies uit te sluit.

Multinasionale ondernemings en groot maatskappye is beslis nie bo die politiek verhewe nie en in Suider-Afrika dien hulle die belang van ZANU-PF en die ANC-SAKP met ‘n filosofie van “mag is reg”.

In ‘n wêreld van handelsmerke, sal die verbruiker meer ingelig moet raak oor waarmee maatskappye in werklikheid besig is en watter ons ondersteuning by die kasregister verdien en watter soos die pes vermy behoort te word.

Boekmerk by: