Powered by Max Banner Ads 

Robert Mugabe het so pas sy “grondhervormingsprogram” op CNN verdedig. Dikwels kom ‘n mens egter diegene teë – sowel joernaliste as gewone mense – wat beweer dat “Mugabe sy varkies kwyt is”, “kranksinnig is” en dergelike meer. Ek kan onthou dat ‘n aanbieder van die BBC, saam met wie ek so vier of vyf jaar gelede middagete genuttig het, dieselfde gesê het. “Dis nie omdat hy swart is dat hy so optree nie, dis omdat hy waansinnig is,” het die BBC-man in sy wysheid aan my oorgedra.

Mugabe maak egter nie die indruk van ‘n malman op my nie, inteendeel. Daar bestaan seker ‘n groot verskeidenheid definisies van waansin, maar om konstant teenstrydige uitsprake te maak, soos “Ek is op die maan” terwyl jy tuis in jou kombuis is, is seker een daarvan. Mugabe, aan die ander kant, handhaaf ‘n keiharde logika in alles wat hy sê.

En daardie logika, verstout ek my om te sê, is niks anders as die Suider-Afrikaanse liberalisme (en kommunisme) wat reeds ‘n eeu of twee in dié wêrelddeel met ywer verkondig word nie.

Waar was u toe Mugabe op 4 Maart 1980 tot president van die nuwe Zimbabwe verkies is? Ek herinner my die oomblik nog soos gister. Ek was destyds ‘n Honneurstudent aan die Universiteit van die Witwatersrand. Toe die uitslag oor die radio aangekondig is, was ek besig om koffie te drink by die kafee in die binnehof van die Senaatshuisgebou. By die tafel langs my het ‘n aantal linkse studente gesit wat taamlike diep spore in die Engelse joernalistiek en regswese in dié land sou trap. Een of twee van die stigterslede van die Mail & Gaurdian was daar, so ook die kinders van die fotograaf David Goldblatt, hy van “Some Afrikaners photographed”-faam. Ek verbeel my Gilbert Marcus, die latere advokaat en broer van Gill Marcus, was ook teenwoordig.

Toe die aankondiging kom dat ZANU-PF gewen het, het ‘n gejuig langs my losgebars. Daar was groot blydskap, glimlagte, kwinkslae en vreugde. Die held van die wit liberales en linkses, Mugabe, het gewen. En dit was nie net onder Engelse en Jode wat ‘n mens dié bewondering vir Mugabe destyds teëgekom het nie. In dieselfde tyd het ek by die Afrikaanse skrywer, John Miles – van wie daar onlangs ‘n nuwe roman genaamd “Voetstoots” verskyn het – gekuier. Hy en sy destydse kunstenaresvrou, Elza Miles, het ‘n ewe gunstige mening oor Mugabe, “die slim man”, gehad.

Die liberale Britse pers was natuurlik destyds ewe gaande oor Robert Mugabe en het ‘n blink toekoms vir Zimbabwe onder sy bekwame leiding voorspel. Dieselfde BBC-aanbieder met wie ek gaan eet het en wat hom tans as ‘n malman beskou, het waarskynlik Mugabe se verkiesing en die neerlaag van Ian Smith op 4 Maart 1980 as ‘n heuglike gebeurtenis gesien.

Einstein het ‘n ander definisie van waansin gehad: “Om oor en oor dieselfde ding te doen en ‘n ander resultaat te verwag.” En dit is presies waarmee die liberales en linkses in Suider-Afrika nog al die tyd mee besig is. Grondhervorming het in Zimbabwe misluk, maar as dit in Suid-Afrika toegepas word, kan ons van die teenoorgestelde uitkoms verseker wees!

Al wat Mugabe eintlik in Zimbabwe doen, is om die polities korrekte ideologie van grondhervorming, teregstellende aksie, transformasie, asook swart bevoordeling en blanke benadeling, tot sy logiese gevolgtrekking te voer.

Boekmerk by:

Rapport herhaal in vandag se hoofartikel die geykte stelling dat swartes in die verlede op grond van ras benadeel is. Maar hulle is ook op grond van ras bevoordeel, deur:

- die 1936-wet wat groot stukke blanke grond aan hulle oorgedra het

- die vorige onderwysbeleid wat duisende skole op die blanke belastingbetaler se onkoste laat oprig het en wat miljoene swartes geletterd gelaat het en tienduisende swart gegradueerdes aan die tuislanduniversiteite gelewer het (met Zambië se onafhanklikwording in 1964, was daar net 17 graduandi in die hele land)

- die tuislandbeleid waar honderde miljarde rande in vandag se geld aan swart ontwikkeling bestee is.

Indien daar so ‘n groot onreg teenoor swartes in SA gepleeg is, waarom was hul lewenstandaard volgens internasionale maatstawwe van die VN en die Wêreldbank die hoogste in Afrika suid van die Sahara en daal dit sedert 1994?

Rapport praat bloot die heersende ideologie na wat ten doel het om blankes met ‘n skuldgevoel opsaal sodat hulle geen weerstand bied teen die uiterste anti-blanke rassisme en geweld wat tans woed en wat Zimbabwe uiteindelik na ‘n piekiek gaan laat lyk nie.

Boekmerk by:

Jan-Jansalie Joubert van Rapport raak al weer ‘n aantal wyshede kwyt wat ons arme boere moet oorreed om benewens hul stryd om voort te bestaan nog die ANC se grondbeleid vir hom moet help deurvoer, anders gaan hulle dalk gezim word.

Ek het sommer op Rapport se woernaalruimte vir hom die volgende boodskap gelaat:

Nog twak oor landbou, 28/06/2009, Dan Roodt
Jan-Jan Joubert is verreweg die swakste rubriekskrywer in die land. Hier herhaal hy alweer ‘n klompie linkse clich233;’s oor “grondhervorming” wat op niks gebaseer is nie. Waarom spesifiek 30%? Hoekom nie 5% of 70% nie? Die Landbouweekblad het bevind dat meer as 40% van landbougrond reeds aan swartes behoort as die tuislande en staatsgrond ingereken word.
Selfs linkse groepe deins al terug van “grondhervorming” , maar nie Jan-Jan Joubert nie. As die Franse revolusie tot “groter stabiliteit” aanleiding gegee het, dan was Rwanda 1994 seker ‘n voorbeeld van vreedsame naasbestaan. Nog die ANC nog Jan-Jan Joubert is oor voedselveiligheid begaan en dink suiwer ideologies oor grondbesit.

Hierop spring ‘n Jan-Jan-ondersteuner, ene Hugo Geldenhuys in en meen boere moet as “mentors” vir sogenaamde “opkomende boere” optree en sodoende die Dinokeng-beginsel van “Werk saaam” respekteer:

Vennootskappe vir suksesvolle grondhervorming, 28/06/2009, Hugo Geldenhuys
Die regering se doelwit vir 2014 is dat 30% van bewerkbare (Hoor jy Roodt, BEWERKBARE!!!!!), grond aan mense moet behoort, wat vantevore van grond beroof en toe van eienaarskap daarvan uitgesluit is en gevolglik “grondhonger” en -aggresief gebly het.
Nou, dit – die 30% teen 2014 – is nie moontlik nie en Trevor Manuel se begroting voorsien dit ook nie.
Die regering hoop dat ‘n alternatiewe metode, as fisiese grondbesit, ontwerp sal word om die aspirasies van die “grondhongeres” te bevredig.
As bestaande kommersiele boere en die strukture van nuwe boere hul vingers uit wat ookal trek en besef dat vennootskappe die enigste haalbare metode van grondhervorming en landboubemagtiging van die “grondloses” is, sal die onvermydelike grondgryp, wat nie meer ver is nie, verhoed word.
Die antwoord le in die volgende scenario: Kommersiele boere en aspirantboere sluit vennootskappe gegrond op mentorskap.
Die aspirantboer werk onder toesig by die bestaande boer en word in holistiese vaardighede opgelei.
Onder mentorskap van die bestaande boer bekom die nuwe boer produksie-ondervinding.
Na ‘n intensiewe mentoropleidingsprogram van 2 jaar, waarin omvattende produksie- en algemene landboubestuurskursusse met prakties werk afgewissel is, bekom die nuwe boer 20%, of soos voorheen ooreengekom, eienaarskap van die bestaande, volhobare boerdery.
Die tradisionele en nuwe boere word deel van bree basis swart ekonomiese bemagtiging (BBSEB) en as sulks word die tradisionele boer nooit weer aan die eise van grondhervorming blootgestel nie.
Gaandeweg verkry nuwe boere eienaarskap van winsgewende eenhede.
As kompensasie vir die deelnemende tradisionnele boer, word onbenutte staatsgronde by bestaande produksie-eenhede (plase) gevoeg.
In die Wes-Kaap word die scenario van grondhervorming nagejaag en as dit slaag sal dit die verlore skakel wees wat Suid-Afrika van ‘n Zim-scenario wegkeer.
Wat landbou betref is dit die sleutel tot die sukses van die Dinokeng-scenario van “Werk Saaam”.
Terloops, in die Wes-Kaap het talle bestaande tradisionele kommersiele boere reeds aangedui dat hulle vir bogenoemde scenario van grondhervorming te vinde is.

Waarop ek toe die volgende antwoord:

Hugo Geldenhuys se Stockholm-sindroom, 28/06/2009, Dan Roodt
Geagte mnr. Geldenhuys, u onbeleefde styl en gejy-en-jou spreek van ‘n voorheen benadeelde opvoeding. Feit is dat die Commercial Farmers Union van Zimbabwe juis gepoog het om Mugabe en sy trawante terwille te wees, maar op die ou einde is hulle plase gekonfiskeer en aan die Mugabe-kliek uitgedeel. “Grondhervorming” hier by ons volg presies dieselfde paadjie, behalwe dat sommige boere nog nie aan die Stockholm-sindroom ly nie. Stockholm-sindroom beteken mos dat ‘n mens diegene wat jou gyselaar hou of afpers, probeer paai deur saam te speel. Waarom moet ons boere die ANC se landboubeleid waarvoor die magtige party nie die “kepessitie” het nie, uitvoer? Betaal ons nie reeds genoeg belastings en heffings en word ons nie reeds genoeg benadeel deur rassewetgewing op opvoedkundige, ekonomiese en kulturele gebied nie? Hoeveel spogplase het nie al weens “grondhervorming” misluk nie? Plante en diere wat vrek sonder water of kos en ‘n amptenaar of drie in slap swart karre wat al die finansi? voordeel uit die transaksie put?
Ons moet ons oë begin oopmaak vir die werklikheid. Voedselproduksie het wêreldwyd ‘n strategiese aktiwiteit geword. Die Afrikaner in Suid-Afrika het die hef in die hand en moet met sy oorheersers begin onderhandel en nie meer oorgawe as die enigste (valse) hoop op oorlewing sien nie. Indien die ANC sy volgelinge wil opsweep om die boere se grond te kom vat, sal dit nie lank wees voor hongersnood en ‘n ekonomiese krisis onstaan nie en dan sal die ANC, anders as Zanu-PF wat deur Suid-Afrikaanse hulp aan bewind gehou word, binne enkele maande uit die mag wees. So dom is die magshonger ANC in elk geval nie. N?im besef hulle maar te goed hoe die Amerikaners en die Britte hulle dophou. Oxfam voer tans die oorblywende bevolking van Zimbabwe, maar wil nie noodwendig ook die 40 miljoen swartes in SA van kosrantsoene hoef te voorsien nie.
Ons moet nou bietjie gewerweld begin raak en ons gesonde verstand begin gebruik. Om as intellektuele slaaf vir ‘n sogenaamde “opkomende boer”, wat deur die Party op jou plaas ontplooi word, op te tree, is nie net eerloos lafhartig nie, maar ook plein dom. Vra maar vir Zimbabwe se CFU.
En Jan-Jansalie wat so hoog opgee oor die Franse revolusie en geen snars daarvan verstaan nie, het nog nie van Pierre Vergniaud se frase gehoor nie: “Die revolusie, soos Saturnus, verorber sy eie kinders.” Overgezet synde: diegene wat die ANC en radikale groepe soos PLAAS (Programme for Land and Agrarian Studies) se beleid help uitvoer, gaan eerste aan die hakskeen gebyt word.

Boekmerk by: