Powered by Max Banner Ads 

Ferdi Greyling  van Beeld verwys neerhalend na ‘n “volksplakkerskamp” as die moontlike aanskyn van ‘n toekomstige volkstaat. Al wat Ferdi hoef te doen, is om na gebiede met Afrikanermeerderhede te kyk: Pretoria, groot dele van die Oos- en Wesrand, die Suid-Kaap, ens. en te vra of hulle soos “plakkerskampe” daar uitsien?

Om te beweer dat “volkstate in geweld en vernietiging gebore word”, is nie juis nie. ‘n Mens kan net sowel enkele voorbeelde kies soos Nazi-Duitsland of Zimbabwe en beweer dat demokrasie tot hetsy oorlog, hetsy hongersnood lei, aangesien sowel Hitler as Mugabe demokraties ingestem is.

Die modelle vir vreedsame afstigting is Québec, Vlaandere en Katalonië. Al drie hierdie gebiede het reeds ‘n groot mate van selfbeskikking van onderskeidelik Kanada, België en Spanje verwerf. Katalonië het selfs in 2006 sy eie topvlakdomein op die internet (.CAT) – iets waarvoor slegs state kwalifiseer – verkry.

Interessant is ook dat al drie hierdie provinsies se versugting na onafhanklikheid aanvanklik met ‘n taalstryd begin het, net soos wat Afrikaners oor die afgelope sestien jaar of so ‘n taalstryd teen die nuwe Engelstalige owerheid in Suid-Afrika voer.

Die Tamil-tiere se uitgerekte guerilla-oorlog teen die Sinhalese meerderheid van Sri Lanka is weliswaar ‘n ongelukkige voorbeeld van ‘n gewapende opstand wat in ‘n neerlaag geëindig het. Maar dan is daar talle internasionale voorbeelde van suksesvolle nasionale bevrydingsoorloë.

Slowenië het byvoorbeeld in Junie 1991 ‘n geslaagde onafhanklikheidsoorlog van slegs tien dae teen die ou sentrale regering van Joego-Slawië geveg – met ‘n baie swakker weermag en téén die wense van die VSA en die EU wat nie wou hê dat die Slowene onafhanklik word nie.

Slegs 18 Slowene is in die gevegte dood en 182 is gewond, wat waarskynlik ‘n geringe prys is om vir vryheid te betaal.

Hierteenoor is 30 000 tot 40 000 Afrikaners sedert 1994 vermoor en honderde duisende is beseer, verkrag of beroof. Die prys wat sogenaamde demokrasie en die multikulturele samelewing van ons eis, is veel hoër as wat die Slowene vir vryheid en onafhanklikheid betaal het.

Boekmerk by:

I attended the gathering at the Vegkop battlefield site for about two hours and plead guilty to warning the people there that SA is getting so unstable that organised genocide on the scale of Rwanda is a possibility not to be discounted too lightly.

The discussion around genocide over the past few weeks in Afrikaans was set off, not by a “right-wing bigot” as you continue in your tribal Johannesburg-English way to stereotype Afrikaners, but by the left-wing, ANC- supporting theologian Nico Smith.

On September 11 he wrote an article in Beeld, Pas aan of pas op (Adapt or beware), in which he forecast that Afrikaners insisting on language rights and complaining about affirmative action will end up like the French Algerians who were given the choice of “the suitcase or the coffin” by the National Liberation Front in the early sixties.

No one can deny the wall of hate from the state directed against Afrikaner farmers, teachers, schools, universities, museums, monuments and so on. Huge amounts of taxpayer rands are being spent on court cases and other actions to eradicate Afrikaans from educational institutions and to remove Afrikaner farmers from the land they have farmed for generations.

The nature of injuries sustained in military-style attacks on farms and suburban houses are not of a civil or even criminal nature.

At a recent medical conference on trauma surgery held in the US, a high- ranking officer from the US army called the South African delegate aside and told her: “Judging from the type of injuries you have shown us, I am afraid there is a war in your country. Such injuries do not occur in peacetime.”

I am sorry to disturb you in your liberal dreamworld where you are “cremating deceased livestock and sucking on a beer”, but this country is already engaged in a low-intensity ethnic conflict that may well escalate into dominee Smith’s vision of a white genocide.

The umKhonto weSizwe and Apla- controlled SANDF, of which we have recently seen the levels of discipline, has about 500000 automatic weapons at its disposal.

Likewise, the SABC is the perfect weapon to exhort the majority population to drive the hated white racists or “bigots” into the sea.

The tide of history, as is amply demonstrated by Algeria, the former Portuguese colonies and, of course, Zimbabwe, is against the continued presence of whites in Africa. We are all living under the sword of Damocles.

Comments from Business Day:

Boekmerk by:

Die nuus dat die Switserse voedselreus, Nestlé, in Zimbabwe melk aankoop van ‘n voorheen blanke plaas wat deur mev. Grace Mugabe afgevat is, laat ‘n mens in jou sjokolade verstik. Ook lyk dit asof Switsers tans hul bes doen om die argwaan van Suider-Afrikaanse blankes te ontketen. Want as St. Gallen in Switserland nie Paul Kruger as ‘n straatnaam in hul dorp afskaf nie, dan maak die Switserse baas van FIFA, Sep Blätter dom uitlatings soos dat geweldsmisdaad in Suid-Afrika op “rassistiese persepsies” berus.

Sekerlik is daar mense wat ná dié nuus met ander oë na Nestlé se produkte op ons winkelrakke kyk. Enige boikotaksie teen Nestlé weens sy medepligtigheid aan die anti-blanke rassisme van die Mugabe-regime behoort ondersteun te word. Indien Switsers, met wie ons sedert Paul Kruger se dae, maar ook tydens die sanksiejare, goeie verhoudings gehad het, hulself nou by Afrikaners ongewild wil maak, is dit seker hul keuse.

Maar die ergste aan die Nestlé-Mugabe-melkskandaal, is die onderliggende korporatiewe sinisme wat uit die maatskappy se houding en verklaring spreek. Hy koop melk “in die ope mark” aan. Indien plase op grond van ras deur die swart rassiste van Zimbabwe gekonfiskeer is, maak dit nie saak nie. Die maatskappy doen nou sake met die nuwe eienares, mev. Grace Mugabe, wat saam met Winnie Mandela seker die beroemdste verbruiker van luuksegoedere in Suider-Afrika moet wees.

In Suid-Afrika neem groot ondernemings presies dieselfde houding in deur die ANC se rassistiese wette teen die blanke bevolking tot op die letter na te volg. Meer nog, vele groot maatskappye diskrimineer meer teen blankes en Afrikaners as wat die ANC se wette en beleid van hulle vereis, stel geen blankes meer aan nie en versprei dikwels negatiewe voorstellings van blankes in hul kommunikasie soos advertensies. Terwyl sulke maatskappye graag met mev. Grace Mugabe en die ANC se korrupte oligarge sake doen, straf hulle klein sake, wat die laaste toevlug van die blanke ondernemer verteenwoordig, deur hulle van tenders en transaksies uit te sluit.

Multinasionale ondernemings en groot maatskappye is beslis nie bo die politiek verhewe nie en in Suider-Afrika dien hulle die belang van ZANU-PF en die ANC-SAKP met ‘n filosofie van “mag is reg”.

In ‘n wêreld van handelsmerke, sal die verbruiker meer ingelig moet raak oor waarmee maatskappye in werklikheid besig is en watter ons ondersteuning by die kasregister verdien en watter soos die pes vermy behoort te word.

Boekmerk by:

Dis vir my interessant hoe die hele utopie rondom veelrassige en multikulturele demokrasie (ek noem dit: demonokrasie) besig is om uit te rafel. Al die Britte en Amerikaners se propagandiste wat ons wou oortuig dat ‘n stelsel wat nêrens in Afrika gewerk het nie – en waar minderheidsgroepe soos blankes en Indiërs uit een land na die ander verdryf is – oplaas hier gaan werk, word tans deur die werklikheid oorval. Die afgelope vyftien jaar is die werklikheid, ook ons geskiedenis, konstant misken en onderdruk, maar nou – skielik – slaan dit toe soos ‘n dief in die nag. Selfs Nico Smith sien die probleem raak, maar Harald handhaaf die lagwekkende siening dat ‘n “gesindheidsverandering” onder blankes die toekoms van hierdie land kan verander. Dis so goed as om te sê die tienduisend oorblywende blankes in Zimbabwe moet net hulle “gesindheid verander” en dan sal die mielies outomaties opkom, die hospitale en skole sal weer begin werk en die Zim-dollar sal weer ‘n paar miljard persent in waarde toeneem. Of die SA blankes van swartes hou of nie, of hulle selfs die ANC-regering ondersteun of nie, is irrelevant. Hier is ‘n historiese en etniese logika aan die werk wat slegs deur politieke handeling gestuit kan word, net soos wat politieke handeling dit ontketen het. Ons moet Nico Smith se waarskuwing van volksmoord ernstig opneem. Lees ook wat ek vandag hieroor geskryf het (ondertoe). En indien enigeen van my verskil, sou ek graag die teenargument wou hoor, nie blote ontkenning van die probleem soos Harald P. dit hierbo beoefen nie.

Harald Pakendorf in Rapport:

Wittes se kans kom om hul knorrigheid af te skud

Die wittes, en veral die Afrikaner, se plek in die nuwe Suid-Afrika is skielik deel van die openbare debat. Die vreemdste sieninge kom na vore.

Boekmerk by:

In vandag se Rapport meen Harald Pakendorf dat die land ‘n “gesprek oor ras” nodig het, want sien, blankes en Afrikaners word mos toenemend soos vreemdelinge in die land behandel. Soos Pakendorf dit stel, Hlope, Malema en ander wil hê dat “Suid-Afrika sy Afrika-karakter moet uitdra”.

Enigeen wat glo dat die ANC die reëltjie uit die Freedom Charter dat “SA aan almal behoort wat hier woon” ernstig opneem, ontken eenvoudig die werklikheid. Swart nasionalisme, pan-Afrikanisme, noem dit wat jy wil, is reeds 60 jaar in Afrika die heersende ideologie. Dit is ook reeds 100 jaar lank die dominante diskoers onder Amerikaanse swartes en onder die Franssprekende swart elite met hul “négritude” of “swartheid”.

Die gedagte dat daar een of ander “ontmoeting halfpad” tussen Europa, Afrika en Indië in SA gaan plaasvind, is volslae wensdenkery.

Net gister lees ek ‘n berig oor ‘n lemoenboer in Zimbabwe wat reeds sy plaas verloor het en nou moet toekyk hoe die lemoene wat hy gekweek het letterlik van die plaas af gesteel word en langs die pad verkoop word. Blykbaar maak ‘n regeringsamptenaar boonop geld daaruit.

Hy hoop dat “redelikheid” eendag gaan seëvier en dat hy sy plaas gaan terugkry sodat hy in “almal se belang” weer R32 miljoen se lemoene per jaar kan uitvoer.

Daardie Zim-lemoenboer gaan nooit sy plaas terugkry nie, bloot omdat “redelikheid” nooit in Afrika seëvier nie. Die dag toe De Klerk en Roelf Meyer die “record of understanding” onderteken het, sodat die ANC gelag het dat “die Boere die plaas weggegee het”, is ons lot verseël. Van toe af is SA amptelik “van Afrika” en is ons vreemdelinge hier, want het ons (of ons sogenaamde verteenwoordigers) nie vrywillig aanvaar om voortaan magteloses en vreemdelinge te wees nie?

Enige debat oor ras moet natuurlik begin by swart gedrag, misdaadgeneigdheid en juis die ontkenning van die “wit ander” en veral die Afrikaner in SA.

Nóg Harald Pakendorf, nóg enige lid van die vorige en huidige Afrikaner-establishment wat in Rapport skryf, beskik oor die moed om dit te doen.

Hierdie is maar net nog ‘n vorm van die NP-gekruip van gister, van “kyk, ons is skadeloos en onderdanig, wees ons tog net genadig”.

En, soos die lemoenboer van Zimbabwe, droom ons van die dag dat “alles gaan regkom”, sonder om Afrika se geskiedenis of die swart filosofie in ag te neem.

Boekmerk by:

Jan-Jansalie Joubert van Rapport raak al weer ‘n aantal wyshede kwyt wat ons arme boere moet oorreed om benewens hul stryd om voort te bestaan nog die ANC se grondbeleid vir hom moet help deurvoer, anders gaan hulle dalk gezim word.

Ek het sommer op Rapport se woernaalruimte vir hom die volgende boodskap gelaat:

Nog twak oor landbou, 28/06/2009, Dan Roodt
Jan-Jan Joubert is verreweg die swakste rubriekskrywer in die land. Hier herhaal hy alweer ‘n klompie linkse clich233;’s oor “grondhervorming” wat op niks gebaseer is nie. Waarom spesifiek 30%? Hoekom nie 5% of 70% nie? Die Landbouweekblad het bevind dat meer as 40% van landbougrond reeds aan swartes behoort as die tuislande en staatsgrond ingereken word.
Selfs linkse groepe deins al terug van “grondhervorming” , maar nie Jan-Jan Joubert nie. As die Franse revolusie tot “groter stabiliteit” aanleiding gegee het, dan was Rwanda 1994 seker ‘n voorbeeld van vreedsame naasbestaan. Nog die ANC nog Jan-Jan Joubert is oor voedselveiligheid begaan en dink suiwer ideologies oor grondbesit.

Hierop spring ‘n Jan-Jan-ondersteuner, ene Hugo Geldenhuys in en meen boere moet as “mentors” vir sogenaamde “opkomende boere” optree en sodoende die Dinokeng-beginsel van “Werk saaam” respekteer:

Vennootskappe vir suksesvolle grondhervorming, 28/06/2009, Hugo Geldenhuys
Die regering se doelwit vir 2014 is dat 30% van bewerkbare (Hoor jy Roodt, BEWERKBARE!!!!!), grond aan mense moet behoort, wat vantevore van grond beroof en toe van eienaarskap daarvan uitgesluit is en gevolglik “grondhonger” en -aggresief gebly het.
Nou, dit – die 30% teen 2014 – is nie moontlik nie en Trevor Manuel se begroting voorsien dit ook nie.
Die regering hoop dat ‘n alternatiewe metode, as fisiese grondbesit, ontwerp sal word om die aspirasies van die “grondhongeres” te bevredig.
As bestaande kommersiele boere en die strukture van nuwe boere hul vingers uit wat ookal trek en besef dat vennootskappe die enigste haalbare metode van grondhervorming en landboubemagtiging van die “grondloses” is, sal die onvermydelike grondgryp, wat nie meer ver is nie, verhoed word.
Die antwoord le in die volgende scenario: Kommersiele boere en aspirantboere sluit vennootskappe gegrond op mentorskap.
Die aspirantboer werk onder toesig by die bestaande boer en word in holistiese vaardighede opgelei.
Onder mentorskap van die bestaande boer bekom die nuwe boer produksie-ondervinding.
Na ‘n intensiewe mentoropleidingsprogram van 2 jaar, waarin omvattende produksie- en algemene landboubestuurskursusse met prakties werk afgewissel is, bekom die nuwe boer 20%, of soos voorheen ooreengekom, eienaarskap van die bestaande, volhobare boerdery.
Die tradisionele en nuwe boere word deel van bree basis swart ekonomiese bemagtiging (BBSEB) en as sulks word die tradisionele boer nooit weer aan die eise van grondhervorming blootgestel nie.
Gaandeweg verkry nuwe boere eienaarskap van winsgewende eenhede.
As kompensasie vir die deelnemende tradisionnele boer, word onbenutte staatsgronde by bestaande produksie-eenhede (plase) gevoeg.
In die Wes-Kaap word die scenario van grondhervorming nagejaag en as dit slaag sal dit die verlore skakel wees wat Suid-Afrika van ‘n Zim-scenario wegkeer.
Wat landbou betref is dit die sleutel tot die sukses van die Dinokeng-scenario van “Werk Saaam”.
Terloops, in die Wes-Kaap het talle bestaande tradisionele kommersiele boere reeds aangedui dat hulle vir bogenoemde scenario van grondhervorming te vinde is.

Waarop ek toe die volgende antwoord:

Hugo Geldenhuys se Stockholm-sindroom, 28/06/2009, Dan Roodt
Geagte mnr. Geldenhuys, u onbeleefde styl en gejy-en-jou spreek van ‘n voorheen benadeelde opvoeding. Feit is dat die Commercial Farmers Union van Zimbabwe juis gepoog het om Mugabe en sy trawante terwille te wees, maar op die ou einde is hulle plase gekonfiskeer en aan die Mugabe-kliek uitgedeel. “Grondhervorming” hier by ons volg presies dieselfde paadjie, behalwe dat sommige boere nog nie aan die Stockholm-sindroom ly nie. Stockholm-sindroom beteken mos dat ‘n mens diegene wat jou gyselaar hou of afpers, probeer paai deur saam te speel. Waarom moet ons boere die ANC se landboubeleid waarvoor die magtige party nie die “kepessitie” het nie, uitvoer? Betaal ons nie reeds genoeg belastings en heffings en word ons nie reeds genoeg benadeel deur rassewetgewing op opvoedkundige, ekonomiese en kulturele gebied nie? Hoeveel spogplase het nie al weens “grondhervorming” misluk nie? Plante en diere wat vrek sonder water of kos en ‘n amptenaar of drie in slap swart karre wat al die finansi? voordeel uit die transaksie put?
Ons moet ons oë begin oopmaak vir die werklikheid. Voedselproduksie het wêreldwyd ‘n strategiese aktiwiteit geword. Die Afrikaner in Suid-Afrika het die hef in die hand en moet met sy oorheersers begin onderhandel en nie meer oorgawe as die enigste (valse) hoop op oorlewing sien nie. Indien die ANC sy volgelinge wil opsweep om die boere se grond te kom vat, sal dit nie lank wees voor hongersnood en ‘n ekonomiese krisis onstaan nie en dan sal die ANC, anders as Zanu-PF wat deur Suid-Afrikaanse hulp aan bewind gehou word, binne enkele maande uit die mag wees. So dom is die magshonger ANC in elk geval nie. N?im besef hulle maar te goed hoe die Amerikaners en die Britte hulle dophou. Oxfam voer tans die oorblywende bevolking van Zimbabwe, maar wil nie noodwendig ook die 40 miljoen swartes in SA van kosrantsoene hoef te voorsien nie.
Ons moet nou bietjie gewerweld begin raak en ons gesonde verstand begin gebruik. Om as intellektuele slaaf vir ‘n sogenaamde “opkomende boer”, wat deur die Party op jou plaas ontplooi word, op te tree, is nie net eerloos lafhartig nie, maar ook plein dom. Vra maar vir Zimbabwe se CFU.
En Jan-Jansalie wat so hoog opgee oor die Franse revolusie en geen snars daarvan verstaan nie, het nog nie van Pierre Vergniaud se frase gehoor nie: “Die revolusie, soos Saturnus, verorber sy eie kinders.” Overgezet synde: diegene wat die ANC en radikale groepe soos PLAAS (Programme for Land and Agrarian Studies) se beleid help uitvoer, gaan eerste aan die hakskeen gebyt word.

Boekmerk by: